آخر قلم بر پرده هستی
آخر قلم بر پرده هستی

        عباس معیری، نقاش، نگارگر و مجسمه‌ساز ایرانی، در سن ۸۰ سالگی به دلیل ابتلا به کرونا در پاریس درگذشت. عباس معیری، مینیاتور ایرانی، نقاش و مجمسه ساز سرشناس در بیمارستان «سن ژوزِف» پاریس درگذشت. دلبستگی و دلدادگی به فرهنگ سرزمین خود در او چنان بود که می‌گفت پس از پنجاه سال […]

 

 

 

 

عباس معیری، نقاش، نگارگر و مجسمه‌ساز ایرانی، در سن ۸۰ سالگی به دلیل ابتلا به کرونا در پاریس درگذشت. عباس معیری، مینیاتور ایرانی، نقاش و مجمسه ساز سرشناس در بیمارستان «سن ژوزِف» پاریس درگذشت.
دلبستگی و دلدادگی به فرهنگ سرزمین خود در او چنان بود که می‌گفت پس از پنجاه سال زندگی در فرانسه «هنوز هم هنگامی که چشم بر هم می‌گذارم، طلوع یا غروب خورشید در تخت جمشید در نظرم پدیدار می‌شود». تخت جمشید که یادآور ابتدا و انتهای کار بازیگری او در ایران است، خمیرمایه ابدی شیوه کار او در نقاشی و پیکرتراشی نیز شد.
عباس معیری، سال ۱۳۱۸ خورشیدی در شهر رشت به دنیا آمد. پس از دریافت دیپلم «هنرهای سنتی» از هنرستان هنرهای زیبای تهران به دانشکده هنرهای تزئینی رفت و پس از شش سال آموختن «مجسمه سازی»، در سال ١٣٤۶ بار دیگر به هنرستان هنرهای زیبا بازگشت تا جانشین حسین بهزاد (۱۲۷۳-۱۳۴۷) شود. او تا هنگام ترک ایران در سال ١٣٤٩ کرسی استادی مینیاتور ایرانی را در این هنرستان در اختیار داشت و برای تکمیل دانش و کاردانی خود راهی فرانسه شد و سال‌ها پس از آن در فرانسه، تعلیم مینیاتور ایرانی را در دو مرکز آموزش هنر وابسته به شهرداری پاریس از سرگرفت و شاگردان فراوانی تربیت کرد.
معیری برای ادامه زندگی شهر پاریس را انتخاب کرد و در تمام سال‌های حضور و فعالیتش تلاش کرد تا به کمک آثاری که خلق و کنفرانس‌هایی که برگزار می‌کرد، هنر ایرانی را به جهان معرفی کند و آن را زنده نگه دارد.
او که سابقه برگزاری نمایشگاه‌های گروهی زیادی را در کشورهای مختلف دنیا داشت، سال ۱۳۵۶ نیز نمایشگاهی انفرادی از آثارش را در ایران برگزار کرد. ۴۱ سال بعد و در سال ۱۳۹۷ نمایشگاه دیگری از آثار این هنرمند فقید با هدف مرور آثار او شامل مجسمه، طراحی، نقاشی، نگارگری و اسناد و تصاویری از فعالیت‌های او در سینما و تئاتر در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ خورشیدی در گالری شیرین برگزار شد. در این نمایشگاه که به کوشش انجمن فرانسوی بادگیر در گالری «شیرین» برپا شده بود، ۵۱ اثر از دوره‌های مختلف هنر زنده‌یاد عباس معیری به نمایش درآمد. قدیمی‌ترین اثر این نمایشگاه متعلق به سال ۱۳۳۹ بود و متاخرترین آن در سال ۱۳۹۵ امضا شده بود. بخشی از آثار این نمایشگاه، از مجموعه‌داران ایرانی و فرانسوی به امانت گرفته شده و بخش دیگر توسط خود هنرمند به نمایش گذاشته شده بود.
وی بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۹ جوایز بسیاری برای آثارش دریافت کرد که بسیار از آن را در فرانسه بدست آورد. آثار عباس معیری گویای ایرانی بودن اوست. وی برای بیان این وجود ایرانی، ابزارهای متفاوتی را در اختیار گرفته است. با نگاهی به بیوگرافی هنرمند درمی‌یابیم نقاشی رسانه‌ اصلی اوست، ولی او به نقاشی بسنده نمی‌کند. گاهی اوقات شعر و سازش را به مدد می‌گیرد و گاهی بازی در یک اثر نمایشی یا سینمایی برای بیان هنری خود به کار گرفته است.
معیری و بهزاد
عباس معیری هنگامی که در سال ۱۳۴۶ در قامت سیاوش در تخت جمشید به هدایت فریدون رهنما (۱۳۰۹-۱۳۵۴) به این ویرانه پهناور گام ‌گذارد، جوان باریک اندامی بود که پایان دادن به نبرد میان دو تیره رو در رو را اندیشه می‌کرد. او در این فیلم، چنانکه نگاه و خواست رهنما بود، گذشته را به حالِ آن روز پیوند می‌زد و هر چند خلعت شاهزاده افسانه کهن فردوسی را در بر داشت، به روزگار خویش می‌اندیشید.
معیری در این باره گفته است: «من که همواره دفترچه نقاشی خود را همراه داشتم، در دوره فیلمبرداری، از سنگ‌ نگاره‌های تخت جمشید روبرداری و طراحی می‌کردم و همان، پایه گذار شیوه‌ای شد که بعد در نقاشی و مجسمه سازی انتخاب کردم». شاید از همین روست که در تابلوهای او نگاره‌های نوین دست بر گردن زمانه‌های اساطیری دارند و دنیای کهن، زمان از دست رفته، و جهان امروز، بریده از روزگار دیروز نیست. استاد که در سراسر این سال‌ها از آفریدن آثار تازه و به نمایش گذاردن آن‌ها و سخن گفتن در باب مینیاتور و هنر ایران بازنمانده بود، پس از بازنشستگی نیز کار آموزش را در آتلیه شخصی خود دنبال کرد و هنرورزان و هنرمندانی را به بار نشاند که برخی از آنان اینک خود آموزگارند.
عباس معیری، بیش از بیست مدال و دیپلم بین‌المللی دریافت داشته و آثارش در بیش از سی نمایشگاه فردی و چند صد نمایشگاه جمعی به نمایش درآمده است. وی سال گذشته نیز نمایشگاهی در گالری شیرین در تهران داشت.