با استثنای حمله طرفداران «دونالد ترامپ» به کنگره پس از اعلام شکست وی در ۶ ژانویه ۲۰۲۱ ؛ ۱۷ دیماه ۱۳۹۹- ضمن اینکه در سیاستهای کلی مانند دفاع از اسراییل، صیانت از نظم نوین جهانی و آنچه که به هژمونی یا میل به توسعه معروف است نیز هر دو حزب یکسان عمل میکنند و جایی برای طرفداران حزب سوم در این کشور وجود ندارد، دستِ کم تا امروز چنین بوده است.
طی هفتههای اخیر که آمریکا درگیر انتخابات شهرداری بوده است، یک چهره جنجالی بیش از هر چیز نگاه و نظر تحلیلگران را به خود جلب کرد و آن «زهران ممدانی» سیاستمدار دموکرات بود که یک شباهت خاص به خودِ ترامپ دارد و آن مهارت در ایجاد جدالهای کلامی با اعتماد به نفس بالا است.
طی روزهای گذشته «دونالد ترامپ: که از «اندرو کومو» در انتخابات برای شهرداری نیویورک حمایت میکرد، از رأیدهندگان خواسته بود «زهران ممدانی» را که به اعتبار نظرسنجیها نامزد پیشتاز بود، انتخاب نکنند.
رییسجمهور آمریکا پیش از آن نیز در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» نوشته بود: «در صورت انتخاب ممدانی، بسیار بعید است که من، به جز حداقل مورد نیاز، به بودجه فدرال نیویورک کمک کنم.»
این چهره روز گذشته برنده انتخابات شد و بهعنوان نخستین شهردار چپگرای دموکرات معرفی خواهد شد. ممدانی در مبارزات انتخاباتی بارها خود را «مسلمان» و «سوسیالیستِ دموکرات» معرفی و شعارهای مردمپسند طرح کرده بود و وعدههای اقتصادی بسیاری به مردم داد که حمایت از طبقه کارگر و متوسط محور اصلی آن بود آن هم در شهری که به گرانترین شهر جهان مشهور است و بالاترین آمار بیخانمان و همچنین بیشترین نرخ جرم و جنایت را دارد.
این پیروزی همچنین امید را به اردوگاه دموکراتها بازگرداند که بتوانند در انتخابات میاندورهای کنگره که سال آینده برگزار خواهد شد، پیروز شوند و به همین اندازه زنگ خطر را برای جمهوریخواهان به صدا درآورد.
بنا به چند دلیل میتوان انتخاب «زهران ممدانی» را مهمترین رویداد سیاسی ایالات متحده و همچنین آمریکا تلقی کرد. نخست اینکه چند انتخابات اخیر بهخوبی نشان داد جمعیت حدوداً ۱۵۰ میلیون رأیدهنده آمریکایی، به دو قسمت تقریباً مساوی تقسیم شدهاند. در آخرین انتخابات ریاستجمهوری ترامپ ۷۴ میلیون رأی و هریس ۷۰ میلیون رأی کسب کرد و در انتخابات سال ۲۰۲۰ نیز «جو بایدن» حدود ۸۱ میلیون رأی کسب کرده بود درحالیکه سهم «دونالد ترامپ» از آرای اخذ شده ۷۴ میلیون رأی بوده است. از نظر بدنه اجتماعی نیز رأی دموکراتها بیشتر از جامعه مهاجران که در این کشور بسیار گسترده و متنوع هستند است و آرای جمهوریخواهان تعلق به جامعه سفیدپوستان دارد که خود را بیش از مهاجران ساکن این سرزمین، محق میدانند و تئوری ناسیونالیسم آمریکایی نیز برساخته این طیف است.
کاملاً روشن است که جامعه آرای عمومی این کشور تقریباً با هم برابر است و در هر انتخابات، چند متغیر ساده میتواند نتیجه انتخابات را به نفع جمهوریخواهان یا دموکراتها برگرداند.
نکتهای که در برخی رسانههای داخلی جمهوری اسلامی ایران برجسته شد طرفداری «زهران ممدانی» از حق فلسطینیان طی دو سالی که از عملیات طوفانالاقصی گذشته است، مخالفت جدی وی با جنایات اسراییل در اراضی اشغالی و همچنین ضدیت وی با سیاستهای دونالد ترامپ ازجمله حمله هوایی و موشکی به خاک ایران است و با توجه به نقطهضعف ترامپ در برابر نقد و انتقاد، میتوان گفت نکات مهمی است.
تا امروز هیچ نامزدی در آمریکا در چنین جبههای قرار نداشته است اما ممدانی که خود فرزند یک مهاجر آفریقایی – هندی است، شفاف و با صدای بلند جبهه سیاسی خود را در این موضوعات رو و بارها نگاه و نظر خود را اعلام کرد و از این نظر در رسانههای ایران مورد توجه قرار گرفت. برخی نیز آرزو کردند که وی مسیر حرکت خود را ادامه دهد و با استفاده از پایگاه حزبی خود که «دموکرات» است بتواند در انتخابات ریاستجمهوری بعدی رقیب جمهوریخواهان شود و به کاخ سفید راه یابد، آرزویی که در این کشور دور از ذهن نیست همانگونه که در ابتدای این تحلیل نوشتیم، دموکراسی آمریکا، بسیار انتخاباتمحور است. تنها نکته مبهمی که در وعدههای زهران ممدانی وجود دارد، حمایت از کارگران و مهاجران و همچنین طبقات فرودست نیویورکی است که در گرانترین شهر جهان زیر چرخ نظام سرمایهسالار این کشور در حال له شدن هستند و اگر ممدانی نتواند در شهر نیویورک به وعدههایی که داده است، عمل کند، نمیتواند رویای کاخ سفید را در سر بپروراند هرچند وی نیز مانند دونالد ترامپ حضور ذهن بالایی دارد و در مناظرههای انتخاباتی و نمایشهای کلامی کم نمیآورد و از این منظر درد سری جدی برای دونالد ترامپ و جمهوریخواهان است.
