دورِ فلک درنگ ندارد شتاب کن!
دورِ فلک درنگ ندارد شتاب کن!

گروه سیاسی یکی از نام‌هایی که به دولت‌های مدرن در کشورهای توسعه‌یافته دادند «دولت رفاه» است به این اعتبار که هر دولتی وظیفه دارد سطحی قابل قبول از رفاه را برای شهروندان خود فراهم سازد و حداقل‌های یک زندگی اعم از شغل، مسکن، تحصیلات و امکان تشکیل خانواده را در اختیار همه شهروندان قرار داهد. […]

گروه سیاسی

یکی از نام‌هایی که به دولت‌های مدرن در کشورهای توسعه‌یافته دادند «دولت رفاه» است به این اعتبار که هر دولتی وظیفه دارد سطحی قابل قبول از رفاه را برای شهروندان خود فراهم سازد و حداقل‌های یک زندگی اعم از شغل، مسکن، تحصیلات و امکان تشکیل خانواده را در اختیار همه شهروندان قرار داهد. اما وقتی صادقانه بررسی می‌کنیم می‌بینیم دولت‌های جمهوری اسلامی تا امروز در این مسیر موفق نبودند و حتی از دهه نخست تا دهه دوم و سوم و چهارم به‌طور مستمر به عقب رفتیم.

باید صادقانه اعتراف کرد که امروز و در آغاز دهه پنجم پس از انقلاب بخش اعظمی از جمعیت ایران که طی یک دهه اخیر به زیر خط فقر و فلاکت سقوط کردند به همرا بخش‌هایی از طبقه متوسط اقتصادی که آنان نیز در همین مدت زمان و در اثر شرایط سخت اقتصادی، اصطلاحاً «پرولتاریزه» شدند و همانند جمع کثیری از مردم به‌سادگی توان مدیریت مالی و تمشیت امور خانواده خود را ندارند، از سه سال گذشته تورّم وحشتناک و بی‌نظمی حاکم بر بازار پول، ارز و سرمایه را تجربه کرده بودند و طی ۱۷ ماه اخیر نیز در زیر دست و پای مصیبتی به نام کرونا افتادند که افزون بر غم نان، بیم جان و تهدید سلامت برای آنان آورد.
اوضاع در این میان برای صنعت گردشگری، تولیدکننده بخش خصوصی، فعال صنعتی و کشاورز نیز به همان اندازه تلخ و ناگوار بود که برای کارگر سر چهارراه و کارمند ساده چون آنان نیز با رکود تورّمی، مشکلات مربوط به ممنوعیت نقل و انتقالات بانکی، محدودیت صادرات و واردات و همچنین ناپایداری قوانین در این حوزه مواجه بودند و کمترین حمایتی نیز از دولت ندیدند و همین مسائل پیچیده موجب شد بخشی از سرمایه خود را از دست دادند و همچنان ناچارند مبارزه کنند تا به‌طور کامل از پای نیفتند.
اگر به کسب و کارهای مختلف هم نظری از نزدیک بیندازیم تأیید می‌کنیم که تقریباً هیچ کسب و کار و هیچ فعالیت اقتصادی و درآمدزا نبوده که در اثر مشکلات یاد شده، آسیب کلی یا جزیی ندیده باشد و تنها مدیران دولتی بودند که نه تنها آسیبی ندیدند بلکه در مجموع این مشکلات به نفع آنان تمام شد.
مدیران دولت ضمن اینکه هر ناکارآمدی داشتند به «کرونا» نسبت دادند و هر مشکلی که برای مردم در حوزه اقتصاد و معیشت پیش آمد با تحریم آمریکا مربوط دانستند، خودشان هر روز برای شرکت در جلسات مختلف از این اتاق به آن اتاق رفتند و برای مصوبات بی‌خاصیت خود حق جلسه گرفتند و درد مردم را نیز درک نکردند.
اکثریت مردم امروز مشکلات کم‌آبی، بی‌برقی، خشکسالی، درد و رنج جلگه خوزستان، موج جدید تورم و پیک پنجم کرونا را تجربه می‌کنند و گویا تا این لحظه کسی از مدیران صادقانه گامی برای حل مشلات‌شان برنداشت و خودشان نیز نتوانستند اقدامی کنند و به داد خود برسند.
دولت تدبیر و امید هم که مدت‌ها بود همه چیز را رها کرد و به روزمرگی مبتلا شد تا این چندماه که حتی اظهار نظرهایش نیز برای افکار عمومی آزاردهنده شد و کسی نمی‌تواند حتی چند ثانیه از سخنان حسن روحانی را تحمل کند.
روی سخن ما در این نوشتار با دولت آیت الله سید ابراهیم رییسی است که وارث یک ویرانه با مشکلات پیچیده و همچنین مواجه با مردمی است که تنها و تنها چشم امید به وی دارند. حتی یک دقیقه و یک روز را نباید برای شناسایی، ارزیابی راه حل و مدیریت بر این چالش‌ها از دست بدهد.
زمان و زمین علیه دولت سیزدهم است و در بسیاری از حوزه‌ها به نظر می‌آید کار از سطح هشدار گذشته است اما هرگز برای «اقدام و عمل» دیر نیست مشروط به این‌که مهندسی زمان را نیز در نظر داشته باشیم.
ما با افزایش سطح مطالبات از دولت و بالابردن توقع از مدیران اجرایی دولت سیزدهم موافق نیستیم و این قبیل اقدامات را به‌نوعی تحت فشار قرار دادن مدیران دولت جدید می‌دانیم اما همراهی با مردم رنج‌کشیده و اسیر در مشکلات متعدد را نیز امری ضروری می‌دانیم و برای همین از مدیران ارشد دولت سیزدهم توقع داریم در یک شبانه‌روز که ۲۴ ساعت است باید ۴۸ ساعت بهره‌وری داشته باشد، کاری که دشوار است اما در سایه همدلی و هم‌افزایی مدیران با کارشناسان ممکن خواهد شد.
حقیقت تلخی است که بگوییم دولت سیزدهم باید برنامه آواربرداری را با اولویت‌بندی هوشمندانه آغاز کند و زمانی‌‎که مردم تلاش و همراهی مدیران دولتی را ببینند، صبر و سکوت خواهند کرد اما اگر مدیران دولت سیزدهم نیز مانند برخی مدیران ارشد دولت تدبیر و امید قصد برنامه‌ای برای اقدام نداشته باشند، گره‌های افتاده بر اقتصاد و معیشت آنان صبر و قرار از آنان خواهد گرفت.
آخرین نکته این‌که بخشی از مشکلات معیشت به سیاست خارجی و روابط بین‌الملل گره خورده و درحقیقت آن بخش پیش‌نیاز رفع مشکلات است و در این زمینه نیز دولت سیزدهم باید زودتر بجنبد و ضمن حفظ عزت ملی، موانعی که دشمنان ساختند را از سر راه ملت بردارد و فراموش نکند که به توصیه حافظ دور فلک درنگ ندارد و باید شتاب کرد تا از قافله جا نماند.