طی چند روز گذشته که به جشن ملی روز شکرگزاری در آمریکا نزدیک میشدیم، مرخصی نظامیان این کشور لغو شد، اتفاقی که نادر است و جز در زمان جنگ نمیافتد و با توجه به اینکه ایالات متحده آمریکا از مردادماه گذشته همه توان نظامی خود را متوجه دریای کارائیپ و مبارزه با قاچاقچیانی کرد که به ادعای کاخ سفید، مورد حمایت ویژه دولت نیکلاس مادورو رییسجمهوری ونزوئلا هستند، احتمالات از یک اقدام قریبالوقوع نظامی در این کشور بالا گرفت.
طی چند ماه گذشته ارتش آمریکا بیش از دوازده ناو جنگی و ۱۵ هزار سرباز را در دریای کارائیپ مستقر کرده است بهعنوان بخشی از عملیاتی که پنتاگون آن را «عملیات نیزه جنوبی» نامیده است.
ساعاتی قبل دونالد ترامپ که از جشن روز شکرگزاری فارغ شد، خبر از آغاز حمله و ورود نیروهای زمینی به خاک ونزوئلا را داد آن هم در شرایطی که دو روز قبل نیویورک تایمز نوشته بود: «بررسی دادههای ماهوارهای نشان میدهد نیروی دریایی آمریکا در مدت ۲ ماه و نیم گذشته عمدتا کشتیهای جنگی خود را در نزدیکی سواحل ونزوئلا و در مکانهایی دور از مسیرهای اصلی قاچاق مواد مخدر در کارائیب مستقر کرده است.»
بسیاری از شواهد تأیید میکند ایالات متحده قصد دارد طی روزهای آینده و حتی تا ساعاتی دیگر حملات زمینی به خاک ونزوئلا را آغاز کند، حملاتی که هدف اصلی آن نه مقابله با قاچاقچیان دریای کارائیپ که قتل، دستگیری یا اخراج نیکلاس مادورو از کشور و تغییر موازنه قدرت به نفع مخالفان رژیم سیاسی حاکم بر کاراکاس است.
ارتش ونزوئلا نیز بهخوبی آگاه است که توان مقابله با ماشین جنگی ایالات متحده را ندارد و پس از اینکه فریادهای «صلح، صلح، صلح» چند روز قبل نیکلاس مادورو خطاب به ترامپ، نتیجه نداد، خروج رییس دولت ونزوئلا از کشور را بهعنوان یکی از گزینهها مدنظر دارد.
مادورو پس از مرگ هوگو چاوز رییسجمهور پیشین ونزوئلا در سال ۱۳۹۱ به ریاستجمهوری برگزیده شد و و تا امروز در همین سمت حضور دارد. آخرین انتخابات این کشور که در سال گذشته برگزار شد و آشوبهایی هم به دنبال داشت، در شرایطی بود که بیش از ۵۰ کشور آن را باطل و متقلبانه ارزیابی کردند و روشن است که مادورو در سطح بینالمللی دوستان کمی دارد.
کشور ترکیه و همچنین شخص «رجب طیب اردوغان» ازجمله کشورهایی است که با روابط تجاری و سیاسی نزدیکی با ونزوئلا دارد و در انتخابات سال گذشته، پیروزی نیکلاس مادورو را به وی تبریک گفت.
روز گذشته برخی رسانهها گمانهزنیهایی داشتند مبنی بر اینکه مادورو ممکن است به ترکیه پناهنده شود تا احتمال استرداد او به آمریکا و محاکمه وی منتفی شود، اتفاقی که زمانی برای «مانوئل آنتونی نوریهگا» رییسجمهور پاناما افتاد که کشور وی نیز به همین بهانه در سال ۱۳۶۷ مورد حمله هوایی و زمینی آمریکا قرار گرفت و در نهایت دستگیر و به آمریکا برده شد و در دادگاهی به ۲۷ سال حبس محکوم شد و در سال ۱۳۹۶ جان سپرد.
به نظر میرسد شرایط برای مادورو خوب نیست و رییسجمهوری که سیاستمدار مورد علاقه هوگوچاوز بود، به آخر راه خود نزدیک میشود اما خطر ونزوئلا برای ایالات متحده چیست ؟
تحلیل ما بر این است که ونزوئلا هیچ خطری برای آمریکا ندارد و تهدیدی برای این کشور محسوب نمیشود اما نزدیکی نیکلاس مادورو با تهران در چیزی که در رسانههای جمهوری اسلامی ایران از آن با عنوان مسیری برای دور زدن تحریمها یاد میشود و دهنکجی کاراکاس به نظم نوین جهانی ازجمله دلائل این اتفاق است.
افزون بر موارد گفتهشده در جایزه صلح نوبل امسال اتفاقی افتاد که میتواند یکی دیگر از ریشههای تصمیم کاخ سفید به عزل مادورو و قدرت دادن به مخالفان سیاسی وی باشد.
دو ماه قبل از دونالد ترامپ در سطح رسانهها بهعنوان یکی از نامزدهای جایزه صلح نوبل یاد میشد اما این جایزه به «ماریا کورینا ماچادو» رهبر اپوزوسیون ونزوئلا رسید، زنی غربگرا که چند سال با هوگو چاوز و همچنین نیکلاس مادورو در جدال سیاسی بود و عزم خود را جزم کرد تا به تعبیر خود دیکتاتوری ونزوئلا را با یک دموکراسی جایگزین کند. برنده صلح نوبل امسال طی تماسی به دونالد ترامپ گفت: من این جایزه را به افتخار شما قبول کردم و حتی برخی منابع خبری گفتند وی جایزه خود را تقدیم به رییسجمهوری ایالات متحده کرد و درضمن از وی خواست برای برقراری دموکراسی در ونزوئلا، به گزینه جنگ دست ببرد.
شاید بتوان گفت این که امروز ترامپ عزم خود را جزم کرده است تا به حضور سیاسی مادورو در کاراکاس پایان دهد و مخالفان سیاسی وی را به قدرت برگرداند، در همین است وگرنه ماجرای مواد مخدر در آمریکا داستانی کهنه است و ریشه آن نه در پاناما، ونزوئلا و مکزیک که در تقاضای داخلی است.
اگر اتفاقات طی روزهای آینده بر همین مدار، رقم بخورد شاهد دومین تغییر رژیم سیاسی به این شکل طی چند ماه اخیر خواهیم بود بعد از آنچه که در سوریه رقم خورد، تغییری که با مداخله مستقیم و غیرمستقیم خارجی اعمال شد.
