انتخابات شوراهای شهر و روستا، گستردهترین انتخابات از نظر تعداد نامزدها است و برابر جدول زمانی اعلام شده از سوی ستاد انتخابات کشور، ماه آینده -آذرماه- نامنویسی از نامزدهای هفتمین دوره این انتخابات آغاز خواهد شد و پس از طی فرایندهای قانونی و تبلیغات، روز جمعه ۱۱ اردیبشهت سال ۱۴۰۵ نیز رأیگیری انجام خواهد شد و اعضای پارلمانهای شهری و شوراهای روستا مشخص میشوند.
شوراهای شهر و روستا و همچنین مجلس شورای اسلامی در نظام جمهوری اسلامی ایران دو پایه مهم مردمسالاری هستند و بهتَبَع آن انتخابات این دو کرسی هم بسیار مهم است و کسی در این موضوع تردیدی ندارد.
نکته مهم بعدی در پیوند با دموکراسی و انتخابات نیز این است که بدون حضور احزاب و تشکلهای سیاسی، دموکراسی یک شوخی است و هرگز جامعه را به اهداف موردنظر نمیرساند و امروز در حالیکه باید در جامعه شاهد تب تند فعالیت احزاب سیاسی با محوریت انتخابات شوراها باشیم، هیچ حرکت و صدایی از این فعالان بخش خصوصی در حوزه سیاست نمیشنویم و این اصلاً نشانه خوبی نیست.
احزاب همچنین میتوانند بر افزایش نرخ مشارکت موثر باشند آن هم در شرایطی که سه انتخابات اخیر در جمهوری اسلامی با نرخ مشارکت بسیار پایین انجام شد و لازم است از احزاب و تشکلهای سیاسی خواسته شود برای انتخابات ۱۱ اردیبهشت سال آینده فعال شوند.
dکی از عادات ناپسندی که سیاسیون و دولتمردان در جمهوری اسلامی دارند این است که مشکلات را به گردن قبلیها میاندازند و به این شکل، خود را مصون از خطا و به طریق اولی، بینیاز به نقد و انتقاد میبینند آن هم در شرایطی که در رقابتهای انتخاباتی، همین سیاسیون مدعی میشوند که برای همه مشکلات در همه حوزهها برنامه دارند.
امروز هم دولت چهاردهم باید پاسخگو باشد که چرا تمایلی به کار حزبی در جامعه وجود ندارد و نباید ریشه آن را در دولتهای گذشته حوال و شانه از مسئولیت خالی کند.
به استثنای دولت اصلاحات که تلاش کرد میدان را برای کارهای حزبی و رسانهای باز کند، با قاطعیت میتوان گفت بقیه دولتها، حزب سیاسی و فعالیت حزبی را موی دماغ و رقیب خود فرض میکردهاند و در این سکوت، رکود و انفعال در حوزه عمل سیاسی مسئول هستند اما امروز هدایت امور در دست دولت چهاردهم است و این دولت مسئول و مقصر شناخته میشود.
دولت چهاردهم باید قبول کند که در این حیطه، اقدام خاصی انجام نداده است و برنامهای نیز در دست ندارد همانگونه که برای تثبیت قیمت مرغ و دلار و برنج، چنین است.
روز گذشته «نورالدین آهی» مشاور رییسجمهوری در امور احزاب و تشکلها، با تأکید بر ضرورت شکلگیری احزاب واقعی از بطن جامعه، گفت: «اینکه دولت باید به احزاب کمک کند، سوال اشتباهی است؛ احزاب باید به دولت کمک کنند و دولتها را بسازند، نه بالعکس.»
وی در نشست خبری با اصحاب رسانه استان زنجان گفت: «هر جا دولتها به جای مردم اقدام به تأسیس حزب کردهاند، به کشور و مردم خیانت شده است. حزب واقعی از پایین به بالا شکل میگیرد، نه از بالا به پایین.»
سخن مشاور رییسجمهوری درست است و احزاب باید با فعالیت نظاممند خود، زمینه را برای شکلگیری مجلس و تشکیل دولت فراهم سازند و اساساً دولت نباید حزبساز باشد اما آیا دولت نباید زمینه فعالیت آزادانه احزاب را برابر قانون فراهم نماید ؟ دولت چهاردهم چه اقدامی در این بخش انجام داد؟
طی یک سال و سه ماهی که از شروع به کار دولت چهاردهم سپری شد، ندیدیم و نشنیدیم که استانداران این دولت، فضا را برای فعالیت احزاب و باز شدن درهای خانه احزاب در استانها قدمی برداشته باشند.
عموماً یکی از ویژگیهای دولتها در جمهوری اسلامی طی چهار دهه اخیر این بود که از احزاب همسو و همفکر حمایت میکردند به آنان بال و پر میدادند تا از برنامههای دولتِ مستقر دفاع کنند، اما دولت چهاردهم حتی از این ویژگی هم تهی است و رجال سیاسی و احزاب همسو با این دولت نیز از عملکرد دولت چهاردهم در حوزه احزاب راضی نیستند.
برخی استانداران دولت چهاردهم حتی یک نشست با خبرنگاران نیز برگزار نکردند و روشن است که فعالان حزبی و اعضای تشکلهای سیاسی از این نحوه عملکرد رضایت ندارند و یکی از دلایل سکوت و سکون فعالیتهای حزبی در آستانه نامنویسی برای انتخابات هفتمین دوره شوراهای شهر و روستا همین است.
