یخ و بدون نتیجه در سال های دور از خانه
یخ و بدون نتیجه در سال های دور از خانه
داربی پایتخت این‌بار نه در آزادی و نه در بی‌طرفی سنتی سال‌های گذشته، بلکه در ورزشگاه امام خمینی اراک برگزار شد. تصمیمی که فضای مسابقه را به شکلی کم‌سابقه تحت‌تأثیر قرار داد. دو تیم پرسپولیس و استقلال در شرایطی روبه‌روی هم قرار گرفتند که اختلاف امتیازی‌شان در جدول فقط یک امتیاز بود و پیروزی هرکدام می‌توانست نه‌تنها جایگاه، بلکه روحیه و مسیر رقابتی‌شان را تغییر دهد.

با این حال، نتیجه نهایی مسابقه نشان داد که فشار جدول و ترس از عقب‌افتادن، بر کیفیت هجومی دو تیم سنگینی کرده است. داربی‌ای بدون گل، اما با پیام‌های تاکتیکی روشن برای ادامه فصل.

استقلال با دو تغییر مهم وارد زمین شد: بازگشت مونیر الحدادی پس از مصدومیت و قرار گرفتن آنتونیو آدان درون دروازه. ساپینتو که طی هفته‌های گذشته از نوسان عملکرد در فاز دفاعی ناراضی بود، این‌بار تصمیم گرفت تیمش را با ساختاری محتاط اما آماده برای ضدحمله به میدان بفرستد. نکته قابل‌توجه دیگر، سپردن بازوبند کاپیتانی به صالح حردانی بود؛ تصمیمی که نشانه اعتماد کامل کادر فنی به مدافع راست سرعتی و جنگنده استقلال محسوب می‌شود.

در مقابل، پرسپولیس بدون باکیچ و با نیمکت‌نشینی بیفوما در اراک حاضر شد. اوسمار، سرمربی سرخ‌ها که در چند هفته اخیر به دنبال ثبات ساختاری در خط دفاعی تیمش بوده، بین یعقوب براجعه و سرژ اوریه، مدافع باتجربه ساحل‌عاجی را انتخاب کرد؛ تصمیمی که از همان دقیقه اول اثرش را گذاشت. پرسپولیس نیمه نخست را با ساختاری آرامش‌بخش، متکی بر پرس کنترل‌شده و انتقال سریع توپ آغاز کرد.

نخستین فرصت جدی بازی در دقیقه ۶ رقم خورد؛ زمانی که حرکت تیمی پرسپولیسی‌ها باعث شد خط دفاع استقلال غافلگیر شود و اوستون اورونوف با ضربه‌ای محکم آنتونیو آدان را مجبور به واکنش کند. آدان که یکی از بهترین بازیکنان استقلال در این مسابقه بود، با مهارتی بالا توپ را جمع کرد. تنها سه دقیقه بعد، باز هم اورونوف این‌بار با پای چپ شانس گل‌زنی داشت، اما آدان دومیـن سیو بزرگ خود را در همان ۱۰ دقیقه ابتدایی ثبت کرد.

پرسپولیس که در نیمه نخست با هوشمندی بیشتری میدان را مدیریت می‌کرد، در دقیقه ۱۱ یک موقعیت استثنایی خلق کرد. امید عالیشاه با یک نگاه سریع به جلو فهمید که آدان چند قدم از دروازه فاصله دارد و تصمیم به ضربه‌ای بلند از میانه زمین گرفت. توپ او به‌شکل خطرناک از بالای دروازه گذشت، موقعیتی که اگر تنها چند سانتی‌متر پایین‌تر می‌نشست، شاید تبدیل به یکی از به‌یادماندنی‌ترین گل‌های داربی می‌شد.

استقلال پس از پشت سر گذاشتن ده دقیقه طوفانی، آرام‌تر شد و تلاش کرد جریان بازی را به سمت میانه میدان بکشد. نخستین صحنه بحث‌برانگیز نیمه اول در دقیقه ۱۷ رخ داد، زمانی که آبی‌ها معتقد بودند توپ در محوطه جریمه به دست مدافع پرسپولیس برخورد کرده، اما پرچم کمک‌داور پیش از آن آفساید را اعلام کرده بود. این تصمیم عملاً اعتراض استقلالی‌ها را بی‌اثر کرد.

در ادامه بازی، پرسپولیس چند بار با سرعت علیپور و فعالیت مستمر عمری سعی کرد ساختار دفاعی استقلال را بشکند اما موقعیت‌سازی‌ها در نقطه آخر ناقص ماند. از سوی دیگر، استقلال تنها یک موقعیت نیمه‌جدی داشت. زمانی که توپ روی ارسال صالح حردانی از عرض دروازه گذشت اما پیش از رسیدن به کوشکی توسط پیام نیازمند دفع شد. این صحنه یکی از معدود دقایقی بود که گلر پرسپولیس مجبور به مداخله جدی شد.

نیمه دوم اما چهره متفاوتی داشت؛ استقلال تهاجمی‌تر، پرسپولیس محتاط‌تر. این تغییر ریتم بارزترین نشانه از تصمیمات فنی ساپینتو بود. تنها دو دقیقه پس از آغاز نیمه دوم، امیرمحمد رزاقی‌نیا با شوتی ناگهانی دروازه پرسپولیس را تهدید کرد اما نیازمند با واکنش مناسب مانع گل‌زنی شد. این صحنه نخستین هشدار جدی استقلال به پرسپولیس بود.

در دقیقه ۵۱، بهترین موقعیت استقلال در تمام بازی ایجاد شد. سعید سحرخیزان با مسیریابی خوب توپ را داخل محوطه جریمه دریافت کرد، پورعلی‌گنجی را جا گذاشت و با پای چپ ضربه زد اما بار دیگر این نیازمند بود که واکنشی حیاتی نشان داد. در شرایطی که آبی‌ها در بهترین دقایق خود بودند، ناتوانی در فینیشینگ باعث شد برتری لحظه‌ای‌شان در جریان گل‌زنی بازتاب پیدا نکند.

ورود اسماعیل قلی‌زاده به زمین در دقیقه ۷۰، سهم استقلال از حملات را افزایش داد. او در دقیقه ۸۱ یکی از مهم‌ترین فرصت‌های بازی را از دست داد. در حالی که پشت به دروازه توپ را دریافت کرده بود و فرصت کافی برای چرخش و انتخاب زاویه داشت، با ضربه‌ای شتابزده توپ را به بالای دروازه فرستاد تا آه از نهاد نیمکت استقلال بلند شود.

پرسپولیس نیز در دقایق پایانی تلاش کرد با یک زهر آخر، کار را تمام کند. روی یک ضربه ایستگاهی تمرین‌شده، توپ به کنعانی‌زادگان رسید و پاس او بیفوما را در موقعیتی عالی قرار داد اما این مهاجم هم شوتی کم‌دقت به توپ زد و آخرین امید پرسپولیس بر باد رفت.

در نهایت، بازی بدون گل به پایان رسید، اما این صفر–صفر از آن نتیجه‌هایی بود که پیام‌هایش از عددها مهم‌ترند. استقلال به لحاظ خلق موقعیت، برنده پنهان زمین بود اما در اجرای ضربه نهایی ضعف داشت. نقطه‌ای که اگر اصلاح نشود، در ادامه فصل برای ساپینتو دردسرساز خواهد شد. پرسپولیس اما از نظر ساختار دفاعی و کنترل تاکتیکی، تیم بالغ‌تری نشان داد و یک امتیاز بیرون از تهران برای اوسمار نه یک ناکامی، بلکه تثبیت مسیر ساختاری او بود.

در جدول، استقلال با ۲۰ امتیاز در صدر باقی ماند و پرسپولیس با ۱۹ امتیاز همچنان تعقیب‌کننده مستقیم است. حالا استقلال باید خود را برای دیدار ۱۹ آذر برابر ملوان آماده کند و پرسپولیس نیز در بازی مقابل پیکان فرصت دارد تا دوباره فشار را بر رقیب اصلی‌اش بازگرداند. داربی این‌بار برنده‌ای روی تابلو نداشت، اما برنده‌های فنی و ذهنی‌اش کاملاً قابل تشخیص بودند.

 

  • نویسنده : مهسا حسینی