نگارنده هم علیرغم میل باطنی خود کاملاً با این حرف موافق است، ولی نباید از یاد برد که فیلمهای کمدی و گیشهپسند، تمام سینمای ایران نیستند و بر احوال این سینما باید گریست که تکیهگاه آن فقط فیلمهای طنز و کمدی شدهاند؛ فیلمهایی که برخی چهرههای محبوب را هم رفتهرفته از چشم خواهند انداخت، هرچند میدانم که آن چهرههای محبوب، مثل محسن کیایی عزیز، بهناچار در چنین فیلمهایی نقشآفرینی میکنند.
عامریان، تهیهکننده، کارگردان، مجری طرح و سرمایهگذار سینما و تلویزیون است و تاکنون در ساخت فیلمهای سینمایی تگزاس، دینامیت, فاتحان اروند، تگزاس ۲، انفرادی و سریال نارگیل فعالیت داشته است.
مثل اغلب فیلمهای این سالها، فیلمنامهی «کفایت مذاکرات» بزرگترین ضعف این اثر به شمار میآید، ضمن آنکه ساختار روایی فیلم فاقد انسجام لازم است و در بسیاری از سکانسها و پلانهای آن، پراکندگی روایی را شاهد هستیم. همچنین خط سیر داستان اصلی، که همان طرح «اجارهی رحم» است، در میانهی راه بکلی فراموش میشود و علاوه بر این، شخصیتپردازی کاراکترها نیز در این اثر بسیار سطحی و نامنسجم انجام شده است.
سهیل موفق، کارگردان فیلم، سال گذشته فیلم «نوروز» را در بخش مسابقهی جشنوارهی فیلم فجر داشت و پیشتر هم فیلمهای شکلاتی، پاستاریونی و… را برای گروه سنی کودک و نوجوان ساخته بود. فیلم «کفایت مذاکرات» اولین تجربهی ناموفق آقای موفق در زمینهی ساخت فیلم برای ردهی سنی بزرگسال است که پنجمین فیلم بلند سینمایی این کارگردان محسوب میشود.
او هرچند دوست داشته دغدغهمندی خود را در زمینهی مسائلی مثل اقتصاد بیمار کشور، وضع معیشتی دشوار مردم، سقط جنین و رحم اجارهای با طنز و کمدیِ کمرمقی عجین نماید، ولی در یک نگاه کلی به نظر میرسد چنین موضوعاتی از سر اجبار به فضای کلی داستان الصاق شده باشند و مقصود اصلی، گیشه بوده است.
این فیلم خالی از هرگونه ایدهی نو یا ترفند تازهای برای خنداندن مخاطب است و حتی توانایی تعریف قصهی سهل و سرراستِ رحم اجارهای را هم ندارد. بدون تردید گنجاندن چند نوبت رقص و آواز در بخشهای مختلف اثر نمیتواند همراهی مخاطبان هوشیار امروزی را در پی داشته باشد. فیلمی که از گرفتن خنده از تماشاگران در بسیاری از دقایق عاجز است، حتی بر پایهی استاندارد فیلمهای گیشهای و عامهپسند هم نمرهی قبولی نمیگیرد.
«کفایت مذاکرات» کمدی بیمایهای است که فقط از همان کلیشههای متداول فیلمهای زرد سالهای اخیر تبعیت میکند؛ فیلمساز برای خالی نبودن عریضه، محسن کیایی و مهران غفوریان را در کنار محمدرضا داوودنژاد، قدرتالله ایزدی، حدیث فولادوند و دیگران نشانده تا مخاطبان سینما را به حضور چهرهها در فیلم دلخوش نماید. شوخیهای بیمزه، داستان مطوّل و کاراکترهایی که هیچکدام تشخصی ندارند، از جمله مختصات این فیلم هستند. و خیلی عجیب نیست که فیلمنامه بزرگترین نقطهضعف آن باشد و گویی که از اساس فیلمنامهای در کار نبوده و همهچیز سر صحنه نوشته و اجرا شده است.
با آنچه گفته شد، بهقول اهل نظر، کمدی اسلپاستیکیِ زردِ سهیل موفق ریتم خوبی دارد و شاید همین ویژگی، برگ برندهی فیلم در زمان اکران و عامل رسیدن تهیهکننده به هدف نهایی یعنی گیشهی میلیاردی باشد؛ ضمن آنکه نقشآفرینیهای بازیگران فیلم نیز میتواند یکی دیگر از عوامل تضمین موفقیت ابراهیم عامریان در «کفایت مذاکرات» باشد، اگرچه اداهای اخلاقی و ژستهای آموزندهی فیلم، مثل دیگر فیلمهای این گروه، نخنما، بدون کارکرد و کاملاً دمدستی هستند.
سهیل موفق، کارگردان فیلم، در مصاحبهای گفته است: «مسیر فیلمسازی من مشخص است. سالها برای کودک، نوجوان و خانواده فیلم ساختم. با این جغرافیا نیز آشنا هستم. هدف من این است که خانوادهها کنار هم فیلم ببینند. برای همین دقت میکنم از شوخیهایی استفاده کنم که شأن خانواده را زیر سؤال نبرد. دوست دارم در عین فراهم آوردن محیطی شاد برای خانواده، دربارهی زیرلایههای مفهومی نیز صحبت بشود.»
و حرف آخر اینکه: ایکاش وضعیت اقتصادی جامعه و سینمای ایران آنقدر خراب نبود که هنرمند توانمندی مثل محسن کیایی، بازیگر خوب فیلمهای بهیادماندنی از جمله خط ویژه، بارکد، سد معبر، آستیگمات، جشن دلتنگی، بیصدا حلزون، همگناه و بازی را بکش و مجری محبوب برنامهی تلویزیونی صداتو و هزار و یک، مجبور به حضور در فیلمهای کمدی زرد نمیشد.
