در روزهایی، که آسمان کشور عزیزمان از غبار توطئههای آمریکا و رژیم صهیونیستی تیره شده بود، نبرد پرافتخار ایران سربلند، صحنههایی از ایثار را رقم زد که بیشباهت به رشادتهای مکتب عاشورا نیست. در این میان، اما جای خالی معلمانی که تا دیروز بر خاکریزهای علم و ایمان ایستاده بودند و اکنون در میان ما نیستند، بیشتر حس میشود؛ معلمانی که کلاس درسشان با سنگر جهاد و تخته سیاهشان با پرچم سرخ مقاومت عوض شد.
حمله وحشیانه و جنایتکارانه آمریکای متجاوز و رژیم غاصب صهیونیستی در همان روز اول به شهادت جمعی از معلمان فرهیخته و دانشآموزان معصوم و بیگناه مدرسه میناب، انجامید؛ واقعهای که جهان را در بهت و حیرت و ایران اسلامی را در ماتم و اندوه این سوگ عظیم فرو برد. ددمنشی دشمنان ایران در مدت چهل روز ادامه داشت و معلمان و دانشآموزان بیشتری را از ما گرفت.
آنچه در میناب رخ داد، دل هر آزادهای را به درد میآورد اما همزمان شعلههای انتقام از رژیمهای کودککش را در دل هر ایرانی روشنتر ساخت. این وقایع، سند روشن جنایت و تجاوزگری وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی و زیرپا گذاشتن تمامی موازین جهانی حقوق بشری است؛ زیرا به شهادت معلمان و دانشآموزان بیگناهی انجامیده است که به هیچ شیوهای قابل توجیه نیست.
اجازه بدهید صریح بگویم؛ آنچه امروز از شهدای معلم در جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران میبینیم، تکرار همان حماسهای است که همیشه در این سرزمین جاری بوده است؛ معلمانی که سالها به تربیت نسلی از حماسهسازان ایران اسلامی برای مقابله علیه جبهههای شر میپرداختند، امروز خود به نمادی از حماسه و مقاومت تبدیل شدهاند. در واقع معلم شهید چونان ریشهای مستحکم، درخت تناور دانایی، مقاوت و رشادت را تا ابد تامین میکند.
من به عنوان کسی که در کنار معلمان زحمتکش خدمت کردهام، شاهد بودهام که یک معلم چگونه با تکیه بر اخلاق و دانش، نسلی را در برابر هجمههای فرهنگی و نظامی دشمنان واکسینه میکند. امروز، دشمنان ایران میدانند که اگر معلمی بر سر کلاس نرود، شاید یک کلاس خالی بماند؛ اما اگر معلمی به شهادت برسد، هزاران کلاس درس مقاومت در گوشهگوشه این کشور تشکیل خواهد شد.
شهدای معلم ما در این جنگ نابرابر، نشان دادند که هنوز هم «قلم» میتواند از «شمشیر» برندهتر باشد، آن هم وقتی صاحب قلم، خود بر خاکریز حضور یابد. نامشان برای همیشه بر تارک تاریخ آموزش و پرورش ایران خواهد درخشید و روحشان در کنار رهبر شهیدمان، قرین رحمت الهی است: معلمانی که قبل از اینکه شهید شوند، الگو بودند و بعد از شهادت نیز الگوی ماندگار باقی میمانند.
شهدای معلم به ما آموختند که تعلیم و تربیت، در خونریزترین صحنههای تاریخ هم متوقف نمیشود.
در مؤسسه صندوق ذخیره فرهنگیان، ما علاوه بر انجام مسئولیت همیشگی خود در زمینه ارتقای وضعیت اقتصادی معلمان ایران اسلامی، وظیفه خود میدانیم که در حد توان، بخشی از دین خود را به معلمان شهید ادا کنیم. تجلیل از مقام معلمان شهید، تنها قطرهای از اقیانوس ارادت ماست. اما مهمتر از همه، ما به تمام همکاران فرهنگی خود میگوییم: راه شما، راه انبیاست.
در پایان، از تمامی فرهنگیان عزیز میخواهم که با حفظ روحیه امید و مقاومت، به رسالت خطیر خود ادامه دهند. چراکه پیروزی نهایی از آن ملتی است که معلمانش، حتی در آستانه شهادت، مشغول نوشتن فردایی روشن برای کودکان این سرزمین هستند. یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد.
