در دردها دوست را خبر نکردن خود یک عشق ورزیدن است. تقیه ی درد زیباترین نمایش ایمان است. به محبت خلوصی می بخشد که سخت شیرین است.رنج، تلخ است اما هنگامی که تنها می کِشیم، تا دوست را به یاری نخوانیم، برای او کاری کرده ایم، و این خود دل را شکیبا می کند، طعم […]
در دردها دوست را خبر نکردن خود یک عشق ورزیدن است. تقیه ی درد زیباترین نمایش ایمان است. به محبت خلوصی می بخشد که سخت شیرین است.رنج، تلخ است اما هنگامی که تنها می کِشیم، تا دوست را به یاری نخوانیم، برای او کاری کرده ایم، و این خود دل را شکیبا می کند، طعم توفیق می چشاند… اما چگونه می توان غیبت او را و تنهایی خویش را کشید؟ چه بیهودگی عام و چه برزخ بی پایانی است…
لینک کوتاه :
https://jomlehonline.ir/?p=2829
