پول بی صاحب را بیحساب و کتاب خرج بازیکنانی میکنند که اگر فوتبالیست نمیشدند نهایتا میتوانستند شاگرد مغازه شوند یا در آژانس املاکی کار کنند در همین فوتبال هم به جرات میتوان گفت در سطح لیگ یک هم نیستند اما با یکی دو بازی خوب بودن یا نمایش یکی دو حرکت تماشاگر پسند میشوند بازیکنی که چشم مدیران غیر فوتبالی را میگیرند و نانشان میافتد توی روغن.
مربیان هم دست کمی از مدیران ندارند آنها نه از بازیکن یک بغل پای ساده میخواهند نه یک استپ سینه نه آمادگی جسمانی بالا نه دوندگی و دقت در پاسکاری…همین که در طول نود دقیقه بازیکن بتواند سلانه سلانه برود و بیاید و هر از گاهی یک استارت بزند و با هد یا شوت با پای راست توپی به سمت دروازه بزند یا با تکل و کشیدن لباس مانع از عبور بازیکن حریف شوند کافی است چون همه لیگ بازیکنانی با این سطح از فوتبال دادند مشکلی پیش نمیآید با همین شیوه هم میشوند ستاره و میلیاردها تومان پول مردمی که به نان شبشان محتاج هستند به جیب این قشر میرود بدون آنکه کسی از خودش بپرسد واقعا چرا باید اینهمه خرج فوتبالی کرد که هیچ آوردهای برای کشور ندارند؟
اینهمه بازیکن بیکیفیت داخلی و خارجی که نمیتوانند حتی تیم خودشان را در لیگی با این کیفیت نازل، قهرمان کنند.اینهمه پولی که میتواند صرف نجات زندگی هزاران هزار هموطن شود و برای میلیونها کودک بیبضاعت امکان تحصیل فراهم کند، سقف بالای سر و فرش زیر پای مستمندانی شود که یک عمر جان کندند تا لقمهای نان به دست بیاورند، اما خرج فوتبالیستهایی میشود که حتی برای امضا دادن به طرفدارانی که با سختی و نشست خودشان را به ورزشگاه میرسانند، همین هوادارانی که پول قرارداد بازیکنان از جیب و از حساب آنها پرداخت میشود، کلاس میگذارند و در اتومبیلهای چند میلیاردیشان شیشهها را بالا میکشند تا از هواداران بگذرند و آنها را در حسرت یک امضای بیاعتبار بگذارند!
به جز فوتبالیستهای وطنی بازیکنان خارجی هم غارتگرانی هستند که سوار بر موج پول پاشی مدیران قدرت طلب میآیند و با استفاده از بیسوادی وکلای باشگاهها قراردادهایی میبندند که چه در مدت حضورشان چه به وقت رفتنشان سرمایه این کشور را به دلار تحویل میگیرند و میروند.
متاسفانه پرسپولیس و استقلال پیشتازان اشتباه در عقد قرارداد با خارجیها هستند و هر ساله علاوه بر آنکه مبلغ بالایی برای قرارداد بازیکنان خارجی پرداخت میکنند مبالغ هنگفتی را هم بابت فسخ قرارداد و دیرکرد پرداختها به جیب بازیکنانی میریزند که عملکرد چندان خوبی هم نداشتند و یا بسیاری از آنها اصلا برای تیمشان بازی نکردند مثل دو بازیکن بوسنیایی که شهریاری نماینده هلدینگ خلیج فارس در استقلال، به آبی پوشان تحمیل کرد و حالا باشگاه استقلال باید تاوانش را بدهد. پرسپولیس هم برای فسخ قرارداد فصل قبل با لوکاس ژائو ۹۰۰ هزار دلار پرداخت کرد یا همانطور که خود رضا درویش اعتراف کرد حدود یک میلیون دلار به رادوشوویچ دادند تا از این تيم برود. عجیب این که پرسپولیس تنها تیمی است که گلر ذخیره اش خارجی بود و با او قرارداد دلاری بست و چون دلار افزایش قیمت داشت مجبور به پرداخت رقمی نجومی شد در حالی که در کل فصل به تعداد انگشتان یک دست هم برای پرسپولیس به میدان نرفت اما عجیبتر آنکه هیچوقت نهادهای نظارتی به این مورد و موارد مشابه ورود نکردند چرا این همه پول بیت المال حیف و میل پول میشود.
حالا و در جدیدترین خبرهای نقل و انتقالاتی نیز خبر فسخ قرارداد با گندوز و پرداخت یک میلیون دلار به او بابت فسخ، آه از نهاد مردم بلند کرد. یک میلیون دلار بابت قسخ؟ آیا ارزش ماندن این بازیکن یک میلیون دلار بود که برای فسخ با او باید یک میلیون دلار پرداخت کرد؟ اگر گندوز گلر بی کیفیتی بود چرا او را جذب کردند و چنین قرارداد سنگینی نیز با او بستند اگر خوب بود چرا قراردادش را فسخ کردند و پیام نیازمند را با مبلغی مشابه گرفتند آیا به خاطر آن بود که در بازی سپاهان با استقلال بتواند کاری کند برای سهمیه آسیایی؟ آیا به آن خاطر بود که به سپاهان ضربه بزنند تا برای فصل دنبال دروازبان باشد؟ دلیل هر چه که باشد منطقی یا غیر منطقی ، نباید اینچنین پول نروم به مای ابن قراردادها ریخته شود.
بانک شهر که از پرداخت یک وام چند میلیونی و جزئی به کاربران و مشتریان خودش سر باز میزند چطور میتواند از پول همان مردم نیازمند، از تراکنش روزانه مردمی که یک حساب تومان و ده تومان هم برایشان مهم است اینچنین ریخت و پاش کند؟
چطور میشود به این همه فقر در جامعه بیتوجه بود و به مردم وامهای صبوری نداد یا با دهها مانع بزرگ یک وام جزئی با سود بالا پرداخت کرد اما اینچنین و طبق ادعای خود نماینده بانک شهر در هیئت مدیره پرسپولیس، چند برابر بیشتر از تعهداتشان به سرخپوشان بدهند؟
- نویسنده : معصومه خزایی
