دریای خزر، پهنه‌ای خاموش اما سرنوشت‌ساز در قلب آسیای میانه، این روزها با تهدیدی نامرئی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ تهدیدی که نامش کاهش تدریجی تراز آب است، اما آثارش عمیق و چندوجهی بر نقشه اقتصادی، زیست‌محیطی و حتی امنیتی کشورهای حاشیه‌نشین دارد. این افت آرام و مستمر، آن‌چنان تدریجی است که شاید در نگاه نخست به چشم نیاید، اما در لایه‌های پنهان، بنادر را به کام رکود و تجارت منطقه‌ای را به لبه خطر کشانده است.

در رقابت تنگاتنگ بنادر منطقه برای جذب سرمایه و تسلط بر مسیرهای تجاری آسیای میانه، بندر امیرآباد با توسعه زیرساخت‌ها، مشوق‌های بی‌سابقه و موقعیت استراتژیک، خود را به‌عنوان برگ برنده ایران در دریای خزر معرفی کرده است؛

مدیرعامل شرکت کشتیرانی دریای خزر گفت: مطابق با برنامه‌ریزی‌های صورتبه  گرفته از سوی گروه کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران در دریای خزر و همزمان با ایجاد خطوط منظم کشتیرانی، در حال حاضر کالا‌های صادراتی در تمام بنادر شمالی کشور در حال حمل است و بار صادراتی در بنادر، منتظر کشتی‌ها نیستند؛ چراکه ظرفیت حمل کالا‌های صادراتی در این حوزه، بیشتر از تقاضای بار موجود است.