المانیتور نوشت: بازگشت مجدد تحریم های ثانویه از سوی آمریکا، تهران را بر آن داشته که به دنبال راه هایی برای کاهش آثار آنها برود. به گفته مقامات ایرانی، یکی از این راه ها، افزایش تعامل و تجارت با همسایگان است. این راهبرد جدیدی از سوی ایران قلمداد نمی شود و این کشور تعقیب سیاست […]
المانیتور نوشت: بازگشت مجدد تحریم های ثانویه از سوی آمریکا، تهران را بر آن داشته که به دنبال راه هایی برای کاهش آثار آنها برود. به گفته مقامات ایرانی، یکی از این راه ها، افزایش تعامل و تجارت با همسایگان است. این راهبرد جدیدی از سوی ایران قلمداد نمی شود و این کشور تعقیب سیاست بهبود روابط با کشورهای همجوار به خصوص در امور مربوط به همکاری های بخش انرژی را پیشتر در دستور کار قرار داده بود. اما اهدافی که تلاش های پیشین دنبال می کرد، بیشتر واجد جنبه های امنیتی بود.
این بار هدف از تعاملات، امور بازرگانی و اقتصادی است. اما این راهبرد از جوانب مختلف با چالش هایی روبروست که بیشتر از همه ناشی از تنش ها میان ایران و همسایگان جنوبی در حاشیه خلیج فارس است.
در ادامه این مطلب آمده است: مبالغه آمیز نیست اگر بگوییم که روابط ایران و عراق، نماینده مهم ترین محور منطقه ای در غرب آسیاست. نباید فراموش کرد علی رغم جنگ هشت ساله دو کشور در دهه هشتاد میلادی، اکنون ایران و عراق موفق به ایجاد اتحادی شده اند که شامل توسعه روابط اقتصادی نیز می شود. در واقع طی هفت ماهه نخست سال جاری ایرانی، عراق مهم ترین بازار صادرات محصولات غیرنفتی ایران به ارزش شش میلیارد دلار بوده است.
سفر اخیر رئیس جمهور جدید عراق، برهم صالح به تهران و مذاکره با مقامات ارشد ایرانی، نشانه دیگری از ماهیت روابط دو کشور و اهمیت آن برای ایران است. دو کشور توافق کردند که سطح معاملات فعلی را از ۱۲ میلیارد دلار به ۲۰ میلیارد دلار برسانند که به خصوص اگر شامل افزایش صادرات ایران به عراق باشد، جهش بزرگی در روابط اقتصادی میان دو کشور تلقی می شود. حال پرسش این است که چه فرصت ها و موانعی در این مسیر وجود دارد؟
ایران و عراق نه تنها طولانی ترین مرز در میان همسایگان را با یکدیگر دارند، دارای روابط نژادی، فرهنگی و مذهبی نیز هستند. به علاوه به علت چالش های امنیتی در منطقه، دو کشور دارای منافع مشترک امنیتی و ژئوپلیتیک هستندـ در حالی که وجود منابع عظیم هیدروکربنی در منطقه می تواند عامل رقابت میان دو کشور شود، تاکنون بخش انرژی موجب همکاری میان دو کشور شده است به خصوص که ایران دارای منابع عظیم گاز طبیعی است که برای تولید برق در عراق اهمیت زیادی دارد.
حوزه هایی که می تواند به روابط برد-برد میان ایران و عراق بدل شوند، به برق و گاز ایران محدود نمی شود. تعداد میادین نفتی مشترک نیز میان دو کشور وجود دارد که باید توسعه داده شوند.
دو کشور برای توسعه مشترک این میادین به توافق رسیده اند که می تواند ثروت زیادی نصیب آنها کند. فراتر از بخش انرژی نیز حوزه هایی برای تعمیق روابط میان ایران و عراق وجود دارد. گذشته از سرمایه گذاری های عظیم ایران در شهرهای مقدس عراق، ایران در ساخت تاسیسات درمانی در مناطق مرزی به منظور ترویج توریسم درمانی نیز سرمایه گذاری هایی انجام داده است.
تمام این واقعیت ها و نقشه ها اکنون در سایه بازگشت تحریم های ثانویه آمریکا قرار گرفته اند. همه فعالیت ها قابل تحریم شدن نیستند اما فعالیت های خاصی وجود دارد که آمریکا تلاش می کند آنها را تحریم کند -که به نوبه خود مایه دردسر برای دولت عراق می شوند که قصد دارد میان روابط خود با ایران و آمریکا توازن ایجاد کند.
ایرانی ها به خوبی دریافته اند، اگر تهران به یک هاب تجاری و منبع انرژی غیرقابل چشم پوشی برای همسایگانش تبدیل شود، تحریم ایران به منظور تخریب اقتصادش دشوارتر می شود. بنابراین می توان این گونه تصور کرد که سیاست اشتباه دولت ترامپ درباره ایران، این کشور را ناچار خواهد کرد که روابط خود را با کشورهای همجوار به گونه ای تعمیق ببخشد که تحریم آن دشوار و دشوارتر شود.
