حمیدرضا حافظی – دبیر صفحه آخر دکتر روحانی عزیز؛ بالاخره جلوی دوربین اومدن و جواب خیلی سوال ها رو دادن. ایشون بین صحبت های گرانبهاشون به اصل ۵۹ اشاره کردن و گفتن میشه واسه مسائل مهم کشور نظر مردم رو جویا شد. حتی اشاره کرد که رییس جمهور سوئیس چطوری واسه هر موضوع ریز […]
حمیدرضا حافظی – دبیر صفحه آخر
دکتر روحانی عزیز؛ بالاخره جلوی دوربین اومدن و جواب خیلی سوال ها رو دادن. ایشون بین صحبت های گرانبهاشون به اصل ۵۹ اشاره کردن و گفتن میشه واسه مسائل مهم کشور نظر مردم رو جویا شد. حتی اشاره کرد که رییس جمهور سوئیس چطوری واسه هر موضوع ریز و درشتی نظر مردم رو می پرسه. به نظر منم خیلی خوب میشه اگه توی ایران هم رفراندوم برگزار بشه. بالاخره مردم مطالبات زیادی دارن و باید به همشون یکی یکی رسیدگی بشه.
اصولا ما ایرانی ها، پرسشگرهای خیلی خوبی هستیم و در راستای همین پرسش های فلسفیمون، مطالبه گرهای خیلی خوبی هم هستیم. مثلا یکی از بزرگترین پرسش هایی که ذهن همه ی ما ایرانی ها رو به خودش مشغول می کنه اینه که «کی از همه پولدارتره؟» آقای ب.ز یا آقای سین. گاف؟ بالاخره پرسشه دیگه. نباید جوابش رو بگیریم؟
به نظرم حالا که تنور مطالبه گری داغه و آقای روحانی هم نرم به نظر می رسن باید نونِ سوالای فلسفی رو بچسبونیم. آقا الان سوال نکنیم کی بکنیم؟ نکنه می خواید اجازه بدیم مجلس قبل از ما سوال خوب ها رو بپرسه؟ (می دونین که مجلس هم خیلی رسمی نامه زده به آقای رییس جمهور که از این به بعد قراره بدجوری ازت سوال بپرسیم).
بعد رییس جمهور هم گفته: مگه تا الان چیکار می کردی؟
مجلس هم گفته: این دفعه خیلی فرق داره… میکشونیمت مجلس و بعد ازت سوال می کنیم (که البته آقای روحانی هم گفته: حالا که تو منو می کشونی مجلس، منم هی بهت تذکر می دم) مجلس میگه: بابت چی بهم تذکر میدی؟ رییس جمهور هم میگه: خودت حالا می فهمی.
خلاصه اینکه به نظرم، تا مجلس اعصاب آقای رییس جمهور رو به هم نریخته و سوالای سخت و بی مورد ازش نپرسیده، بهتره ما سوالهامون رو بپرسیم. فقط موضوع اینه که چه سوالی رو اول بپرسیم چه سوالی رو دوم. به جان شما از دیشب که رییس جمهور، اصل ۵۹ و رفراندوم رو رو کرده، دل توی دلم نیست. تو نمیری اصلا یه وضعی.
نه اینکه تا حالا امتحان نداده باشم و کسی ازم سوال نکرده باشه، نه… بیشتر نگرانم که رییس جمهور چی میخواد ازمون بپرسه. نکنه ازمون بپرسه: نظرت چیه؟!
اگه اینو بپرسه من یکی که نمی دونم چی باید بنویسم. بنویسم همه چی خوبه؛ که دروغ گفتم. بنویسم همه چی بده؛ که بازم دروغ گفتم. می تونیمم بگیم بعضی وقتا همه چی خوبه بعضی وقتا همه چی بد… نه نه… اینم خوب نیست. به نظرم باید قبل از رفراندوم اصلی یه رفراندوم بین خودمون برگزار کنیم و جواب هامون رو یکی کنیم؛ که بعد که آقای رییس جمهور سوال پرسید ضایع نشیم. پس به نظرم از همین الان فکر کنیم که نظرمون چیه؟
من که میگم همه بگیم راضی و شاد هستیم، کی به کیه؟ شاید باید به اینا برعکس همه چیزو بگیم. اگه هممون بگیم شاد هستیم شاید بالاخره شک کنن به سلامت روانِ ما و یه کاری واسمون بکنن. من یکی که مُردم از پولداری. مُردم از شادی. مُردم از خوشی. مُردم از سیری. به جان شما، سنگ بشم اگه بخوام دروغ بگم، الان سه ماهه از سر شکم سیری تصمیم گرفتم جای لباس، گونی بپوشم و جای غذا، کاغذ بخورم (نه اینکه کاغذ، فراوون داریم، گفتم اقتصادی، تغذیه بکنم).
اینقدر حالم خوشه که میرم توی خیابون می رقصم و دل مردم رو شاد می کنم.(راستش چند بار خندوانه ازم خواست برم اونجا، گفتم شماها زیادی برای من غمگینید!) اینقدر شکمم سیره که از دو کیلومتری اگه بوی غذا بهم بخوره، حالم بد میشه. به جان شما! زیر چال برم اگه دروغ بگم!
راستش اینقدر پولدارم که ترجیح دادم محض تنوع چند وقتی زیر خط فقر، زندگی کنم. به نظرم خیلی هم جای خوبیه این زیر. همه به هم می چسبن و خیلی ارتباط تنگاتنگی برقراره. خودِ من دیشب، توی بغل یه کارتن خواب، خوابیدم. یَک بوی خوبی می داد که نگو. دلم نمی خواست اصلا جدا بشم ازش. خلاصه اینجوریاست داداش. زیر خط فقر، خیلی هم جای خوبیه. دشواری؟! (دشواری نداریم… کی گفته؟ شما نشانش بده به من!)
من یکی که حالم عالیه، شماها رو نمی دونم. دکترم هم گفته که هیچ مشکلی ندارم. جدیدا هم یه قرص بهم داده، کلا همه رو آبی می بینم (نه رنگِ آبی، شکل آب. دلم می خواد همه رو بنوشم. اینقدر که گرمه لامصب!)
خلاصه که بیاین جواب هامون رو یکی کنیم. به نظر شخصی بنده که همه چی عالیه. فقط خداییش یه سوال سال هاست ذهن منو درگیر کرده: چرا آقای فردوسپور، وقتی میگفت، تراختور، می خند؟! (یادمون نره که آقای فردوسی پور هنوز جواب این سوال رو ندادن)
