نمایندگان مجلس کلیه دستگاه های اجرایی را مکلف به برنامه ریزی برای ارتقای کیفیت زندگی در شهرها و روستاهای دارای بافت های تاریخی – فرهنگی کردند. نمایندگان مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی نوبت صبح دیروز(سهشنبه) و در ادامه بررسی طرح حمایت از مرمت و احیای بافتهای تاریخی – فرهنگی مواد ۹ و ۱۱ […]
نمایندگان مجلس کلیه دستگاه های اجرایی را مکلف به برنامه ریزی برای ارتقای کیفیت زندگی در شهرها و روستاهای دارای بافت های تاریخی – فرهنگی کردند. نمایندگان مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی نوبت صبح دیروز(سهشنبه) و در ادامه بررسی طرح حمایت از مرمت و احیای بافتهای تاریخی – فرهنگی مواد ۹ و ۱۱ و ۱۳ این طرح را تصویب کردند. طبق ماده ۹ کلیه دستگاه های اجرایی موضوع ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری مکلفند برنامه های خود در ارتباط با رفع نیازهای موجود در حوزه های خدماتی، تجهیزاتی و نیز زیرساخت های مورد نیاز برای ارتقای کیفیت زندگی در بافت های تاریخی- فرهنگی هر شهر و روستا را ظرف ۶ ماه پس از تصویب شورای برنامه ریزی و توسعه استان به مورد اجرا گذارند، اجرای برنامه فوق باید به گونه ای باشد که بر اساس بودجه سنواتی حداکثر ظرف مدت ۱۰ سال از تصویب این قانون سطح خدمات و تامین زیرساخت های مورد نیاز این محدوده ها از سطح میانگین شهر و روستای ذی ربط پایین تر نباشد. در تبصره این ماده آمده است: شورای برنامه ریزی و توسعه استان ها موظفند به نسبت اعتبارات اختصاص یافته به بافت های تاریخی و فرهنگی هر شهر و روستا اعتبارات مورد نیاز را برای ساخت و تجهیز فضاها و ساختمان های عمومی و خدماتی در محدوده مصوب بافت های تاریخی و فرهنگی آن شهر و روستا از محل اعتبار توزیعی در سهم دستگاه ذی ربط با اولویت تامین کند. بر اساس ماده ۱۱، در رسیدگی به تخلفات ساختمانی املاک واقع در حریم آثار و محدوده بافت های تاریخی و فرهنگی، کمیسیون های موضوع مواد ۹۹ و ۱۰۰ قانون شهرداری ها مکلفند منحصرا قلع و قمع مستحدثات بدون پروانه و یا مازاد بر پروانه ساختمانی صادر شده را در دور رای لحاظ کنند. طبق ماده ۱۳ دولت مکلف است از طریق نهادهای ذی ربط در تعیین مقررات مربوط به طرح های توسعه و عمران، تدابیر و اقدامات جبران محدودیت های اعمال شده از قبیل تراکم در خصوص املاک واقع در محدوده بافت های تاریخی- فرهنگی موضوع این قانون را پیش بینی کند.
خطرناک ترین پله ها در نقاط مختلف از دنیا
این پله ها در نقاط مختلفی از دنیا قرار دارند. بعضی از آن ها از سنگ یا چوب ساخته شده اند، بعضی از آن ها نرده دارند اما بعضی هم ندارند. اما یک وجه مشترکی که همه آن ها را به هم شبیه کرده است ارتفاع زیاد و خطرناک بودن آن هاست که نفس هر کسی که از آن ها بالا برود را بند می آورد.
کوه کالاوانتین در هندوستان یکی از خطرناک ترین مکان های طبیعی دنیاست و این پله های ناهماهنگ در دل صخره های این کوه ساخته شده اند. بالا رفتن از این پله ها ۳ ساعت زمان می برد و پایین آمدن از آن ها به دلیل این که پله ها در اثر مه مرطوب هستند بیشتر طول می کشد. این پله ها نرده ندارند بنابراین باید کوهنوردان ماهر با تجهیزات کامل از آن ها بالا بروند.

















































































































































































































