آنچه افکار عمومی از تیم ملی انتظار دارد، عبور از مرحله گروهی و حضور در جمع ۱۶ تیم برتر جهان است؛ هدفی که در تمام ادوار گذشته جام جهانی دستنیافتنی باقی مانده است. خود قلعهنویی نیز بارها به صورت غیرمستقیم از جاهطلبی تیمش برای خلق یک اتفاق تاریخی سخن گفته و حالا باید دید آیا میتواند این وعده را عملی کند یا خیر.
شاید مهمترین ویژگی ماههای پیش رو این باشد که دیگر آمارهای گذشته اهمیت چندانی نخواهند داشت. نه بردهای پرشمار مقابل تیمهای ضعیف و نه رکورد ۶۷ درصدی پیروزی نمیتوانند سرنوشت قضاوت درباره سرمربی تیم ملی را تعیین کنند. آنچه در حافظه فوتبال ایران باقی خواهد ماند، عملکرد تیم ملی در جام جهانی است.
اگر ایران بتواند از مرحله گروهی صعود کند، بسیاری از انتقادات فعلی رنگ میبازد و قلعهنویی به عنوان مربیای شناخته خواهد شد که یکی از بزرگترین آرزوهای فوتبال ایران را محقق کرده است. اما اگر تیم ملی بار دیگر در همان ایستگاه همیشگی متوقف شود، آنگاه منتقدان خواهند گفت رکوردهای مثبت سالهای اخیر بیش از آنکه حاصل پیشرفت واقعی تیم باشد، محصول تقویمی از مسابقات کمچالش و حریفان کمنامونشان بوده است.
به همین دلیل، شاید بتوان گفت امیر قلعهنویی امروز در حساسترین مقطع دوران حرفهای خود قرار دارد؛ جایی که نه گذشته اهمیت دارد و نه آمارهای ثبتشده. سرنوشت او روی نیمکت تیم ملی در تابستان ۲۰۲۶ و در زمینهای جام جهانی نوشته خواهد شد؛ جایی که فوتبال ایران به دنبال پاسخی برای یک پرسش قدیمی است: آیا این بار رؤیای عبور از مرحله گروهی به واقعیت تبدیل میشود؟
- نویسنده : محمد عمرانی
