معلمان هم در حقیقت کارگر هستند اما از نوع فرهنگی، به این معنا که مفاهیمی فرهنگی به نام علم و دانش را از جایی برمیدارند و به جای دیگری منتقل میکنند و برای این کار خود حقالزحمه دریافت میکنند اما صاحبان این دو شغل شریف، شباهتهای دیگری نیز به هم دارند.
میزان افزایش حقوق معلمان -بدون حضور آنان- توسط دولت و در بودجه سالانه تعیین و ابلاغ میشود و حتی اگر تورّم چند بار در سال جهش داشته باشد، کسی به فکر حقوقِ ثابت معلمان نیست و از آنان نمیپرسد با درآمد ثابت در مواجهه با گرانی هفتگی و ماهانه چه میکنید و چگونه از پس هزینهها بر میآیید. مکانیسم حاکم بر افزایش حقوق کارگران نیز دقیقاً به همین صورت کار میکند و در شورایی شلوغتر، بدون حضور کارگران تعیین و ابلاغ میشود آن هم در شرایطی که رشد تورّم ماه به ماه و هفته به هفته است.
شباهت دیگر کارگری و معلمی این است که معلم در حوزه فرهنگ و آموزش نقش محوری دارد و اگر معلم، تضعیف شود یا انگیزه خود را از برای کارکردن دست بدهد، نظام آموزش و فرهنگ کشور خاموش و بدون صدا آسیب جدی میبیند و تَبَعات و لطمات این آسیب در آینده خود را بهصورت آوار نشان میدهد. کارگر هم دقیقاً چنین جایگاهی را در حوزه تولید و اقتصاد دارد و اگر کارگران در جایگاه خود رضایت نداشته باشند، تولید و به تَبَع آن اقتصاد کشور آرام و بیصدا آسیب میبیند.
کارگران و معلمان هر دو در مسیر ساختنِ آینده گام برمیدارند اولی دنیای عینی را میسازد و دومی به ساختن ذهنیتها تمرکز کرده است و از این منظر، هم معلمان و هم کارگران را میتوان آیندهساز دانست.
شباهت مهم دیگر معلمان و کارگران در نصیب حداقلی از خدمات تکمیلی درمان است به شکلی که پایینترین و ناچیزترین نوع خدمات تکمیلی درمان به آنان ارائه میشود و از خدماتی چون دندانپزشکی و بسیاری از خدمات پاراکلینیکی بیبهره هستند در حالیکه برای کارکنان بسیاری از دستگاههای اداری اعم از مجلس و قوه قضاییه و وزارتخانههای مختلف و حتی کارمندان اداری وزارت آموزش و پرورش، این خدمات حداکثری است.
شباهت دیگر معلمان و کارگران این است که هم در جهان و هم در کشور روزی و هفتهای به نام آنان در تقویم ثبت است و آیینهایی در سطوح مختلف برای این روز و این هفته برگزار میشود و همه مدیران ارشد و نمایندگانی که در این جلسات حضور پیدا میکنند درس خود را از بَر هستند و میدانند که باید وعده بدهند و بروند.
یکی دیگر از شباهتهای کار معلمان و کارگران نیز در این است که بسیار شریف و نجیب هستند از این منظر که دههها است در این جلسات حاضر میشوند و وعدهها را میشوند و از پوچ بودن آن آگاهی کامل دارند و باز لبخند میزنند و صبح روز بعد با همان ایمان و ارادهای که پیش از شنیدن آن وعدهها، کار میکردند، در کلاس درس و واحدهای کارگاهی خود تلاش میکنند به این امید که فردا را بسازند.
جالب است که روز کارگر و روز معلم نیز در تقویم مناسبتهای جمهوری اسلامی کنار هم قرار دارد گویا که از قبل روشن بود که کارگران و معلمان سرنوشت یکسانی خواهند داشت. این روزها فشاری که بر قشر معلم و کارگر وارد میشود بر هیچ شغل و صنف دیگری وارد نمیشود از این منظر که درآمد آنان بسیار پایین است و هزینههای زندگی افزایش روزانه و هفتگی دارد همه مدیران و تصمیمگیران هم از این وضعیت آگاهی دارند.
ما نیز مانند کارگران و معلمان بهخوبی میدانیم این ناترازی در درآمد و هزینههای زندگی، هرگز اصلاح نخواهد شد اما از مدیران و همچنین نمایندگانی که در مراسم تکریم مقام کارگر و معلم شرکت کرده و میکنند تقاضا داریم طرح وعدههای بیپشتوانه را رها کنند و یکبار صادقانه به صاحبان این دو شغل شریف بگویند دولت و مجلس هیچ برنامه روشنی برای جبران این ناترازی نداشته و ندارد.
