استفان والت نظریه پرداز برجسته روابط بین الملل در فارن پالسی نوشت: چپی ها می گویند که استکبار آمریکا دلیل جنگ سرد میان پکن-واشنگتن است و راستی ها بدرفتاری چین را دلیل آن می دانند. در حالیکه، هر دو در اشتباه هستند. ایالات متحده آمریکا این روزها در داخل کاملاً فضا دو […]
استفان والت نظریه پرداز برجسته روابط بین الملل در فارن پالسی نوشت: چپی ها می گویند که استکبار آمریکا دلیل جنگ سرد میان پکن-واشنگتن است و راستی ها بدرفتاری چین را دلیل آن می دانند. در حالیکه، هر دو در اشتباه هستند.
ایالات متحده آمریکا این روزها در داخل کاملاً فضا دو قطبی شده است، اما به نظر می رسد تقریبا همه قبول دارند که چین یک مشکل بزرگ برای واشنگتن است. دولت ترامپ از همان ابتدا که روی کار آمد با چین درمورد موضوعات تجاری اختلاف نظر داشت و در استراتژی امنیت ملی ۲۰۱۷ خود، چین را به عنوان یک قدرت تجدیدنظرطلب و رقیب اصلی و استراتژیک واشنگتن عنوان کرد. به نظر می رسد که ترامپ تمایل دارد در مقابل دادن برخی امتیازات به پکن از حمایت چین برای انتخاب مجدد استفاده کند. اما این اقدام رئیس جمهور غیرقانونی است و مخالف سیاست های دولت وی به شمار می رود.
از سوی دیگر، جو بایدن نامزد احتمالی دموکرات ها را داریم که مبارزات انتخاباتی اش را از سال ۲۰۱۹ شروع کرد و نگرانی شدید خود را نسبت به اینکه پکن می خواهد سهم ایالات متحده را در عرصه ی جهانی بقاپد، ابزار کرد.
جای تعجب نیست که اعضای جمهوریخواه سفت و سخت کنگره مانند جاش هاولی و مت گتز نیز زنگ خطر را در مورد اقدامات چین و تمایلش برای گرفتن جای آمریکا در عرصه ی بین الملل به صدا در آورده اند. در این شرایط، مترقی ها و معتدلین نسبت به جنگ سرد جدید بین پکن و واشنگتن هشدار می دهند و خواستار تجدید گفتگوها برای مدیریت این رابطه هستند. با وجود تفاوت دیدگاه ها، همه ی جناح های آمریکایی، وضعیت روابط پکن و واشنگتن را دارای اهمیت حیاتی می دانند.
متاسفانه، مسئله رقابت امریکا و چین درحال ورود به فازی آشنا است، فازی که در آن، امریکا منازعه و درگیری را ناشی از ویژگی ها و تحولات داخلی رقبای خود می داند، مثل ایدئولوژی حاکم یا نهادهای داخلی و حتی شخصیت رهبران آن ها. در این راستا، رهبران ایالات متحده جاه طلبی های گستاخانه ی صدام حسین را علت مشکلات آمریکا با عراق دانستند و سران ایران را به عنوان افراد متعصب مذهبی به تصویر کشیدند که رفتار سیاست خارجی آن فقط با اعتقادات عقیدتی هدایت می شود. از نگاه واشنگتن، در تمام این درگیری ها، مشکل ناشی از ماهیت اصلی مخالفان آمریکا است، نه از شرایطی که آن مخالفان خود را در آن یافتند یا ماهیت ذاتی و رقابتی سیاست بین الملل.
امریکایی ها در مورد چین هم همین طور تجزیه و تحلیل می کنند. به طور مثال، مک مستر، مشاور سابق امنیت ملی آمریکا اظهار کرد: چین یک تهدید است، زیرا رهبران این كشور الگوی اقتدارگرای بسته ی خود را به عنوان جایگزینی برای حكومت دموکراتیک و اقتصاد بازار آزاد ترویج می کنند.
برخی ناظران تحولات چین مانند کوین راد نخست وزیر پیشین استرالیا نیز بخش عمده ای از موضع گیری های چین را به تمرکز قدرت در دست رئیس جمهور شی جین پینگ نسبت می دهند. وی رفتارهای فعلی پکن را نمودی از خلق و خوی شی جین پینگ رهبر چین می داند که مشتاق بوروکراسی بومی سیستم چینی است. به طور مشابه، تیموتی گارتون اش مورخ و نویسنده در گاردین، معتقد است که علت اصلی جنگ سرد پکن-واشنگتن، رهبری حزب کمونیست چین تحت هدایت شی جین پینگ از سال ۲۰۱۲ است. کسی که در داخل کشور اهل سکوت و در خارج از آن تهاجمی است. برخی، افزایش ناسیونالیسم خودجوش یا با حمایت دولتی را عامل اصلی دیگری در تقویت سیاست های خارجی چین می دانند.
