بلومبرگ در گزارشی تحت عنوان «تندروهای ایرانی چگونه کمپین فشار حداکثری ترامپ را تقویت میکنند؟» نوشت: حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور ایران که از سال ۲۰۱۳ بر سر کار است، همواره به دنبال این بوده که به عنوان سردمدار جریان اعتدالی مانع افتادن کشور به دست پوپولیستهای مخالف مذاکره با غرب شود. دوره […]
بلومبرگ در گزارشی تحت عنوان «تندروهای ایرانی چگونه کمپین فشار حداکثری ترامپ را تقویت میکنند؟» نوشت: حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور ایران که از سال ۲۰۱۳ بر سر کار است، همواره به دنبال این بوده که به عنوان سردمدار جریان اعتدالی مانع افتادن کشور به دست پوپولیستهای مخالف مذاکره با غرب شود. دوره ریاست جمهوری وی تا اواسط سال ۲۰۲۱ ادامه دارد، اما انتظار میرود که انتخابات پارلمانی ۲۱ فوریه آغاز پایان برند سیاسی روحانی در ایران باشد.
پیش بینی شده محافظه کاران و تندروها اکثریت را در پارلمان به دست آورند.
اکنون مجلس در اختیار چه کسانی است؟
در حالی که احزاب سیاسی بسیاری در ایران وجود دارند، اما آنها به طور رسمی در مجلس نمایندهای ندارند. تنها دو جناح سیاسی بزرگ اصلاح طلب و اصولگرا نمایندگانی دارند. در آخرین رأیگیری در سال ۲۰۱۶، اکثریت ۲۹۰ کرسی مجلس به ائتلافی از اصلاح طلبان، میانهروها و محافظه کاران عملگرا رسید. اصولگرایان در مجلس فعلی در اقلیت هستند، این گروه شامل سیاستمداران راست گرا، و تندرو میشوند. آنها اکثراً با تعامل با غرب مخالفند و تمایل به ادامه قطعی روابط با آمریکا دارند.
چرا اصولگرایان به دنبال پیروزی هستند؟
روحانی همه اعتبار خود را خرج توافق هستهای سال ۲۰۱۵ ایران با غرب کرد. در سال ۲۰۱۸، رئیس جمهور دونالد ترامپ آمریکا را از این توافق بیرون کشید و شروع به اعمال تحریمهای شدید علیه ایران و محروم کردن این کشور از مزایای اقتصادی برجام کرد. سیاستمداران میانه رو که از روحانی حمایت میکردند، پس از عدم تحقق وعدههای آزادیهای اجتماعی بزرگ، از او روی برگرداندند، به طور کلی بیرون آمدن آمریکا از توافق هستهای موضع میانهروها را تضعیف و تندروها را تقویت کرد.
تاثیر پیروزی جناح اصولگرا بر اقتصاد ایران
با به قدرت رسیدن اصولگراها در مجلس احتمالا تصویب لوایحی که دولت روحانی به دنبال آن است را دشوار میکند. این میتواند شامل لوایح مربوط به تلاشهای وی در جهت همگام سازی بخش بانکی ایران با معیارهای بین المللی به منظور جلوگیری از مجازات ایران توسط کارگروه اقدام مالی افایتیاف، باشد. بخش دیگری از این قانون میتواند لغو طرح حذف چهار صفر از ریال باشد که بدون شک ارزش پول ملی ایران را که پیشتر هم ارزش خود را از دست داد، تحت تاثیر قرار میدهد. علاوه بر این، روی کارآمدن یک مجلس تندرو و کاملا ضد آمریکایی میتواند واشنگتن را به اعمال تحریمهای بیشتر ترغیب کند. همچنین بسیاری از تندروها به شدت به کشورهای اروپایی بدبین هستند و از قطع روابط کامل با اتحادیه اروپا و تمرکز بر روابط تجاری با کشورهایی مانند چین و روسیه حمایت میکنند.
شایان ذکر است با توجه به روند رد صلاحیتها از سوی شورای نگهبان و قوت گرفتن احتمال تشکیل مجلسی یک دست، برخی از تحلیلها به موضوع اصلاح قانون اساسی در مجلس پیش رو و حتی تغییر فرم ساختار اداری کشور از ریاست جمهوری به نخست وزیری هستند تا بدین صورت بر تمامی ارکان حاکمیت کشور تسلط پیدا کنند. در مقابل برخی دیگر از صاحب نظران عقیده دارند که اصولا نظام پارلمانی مبتنی بر احزاب قوی است، یعنی حزبی که بتواند کشور را اداره کند، در همهی دنیا هر جایی که نظام پارلمانی است، در آن کشور دو سه تا حزب قوی وجود دارد، آن احزاب هستند که ادارهی کشور را بر عهده میگیرند و با یکدیگر رقابت هم دارند. اما ساختار سیاسی و نظام ما این اجازه را نمیدهد که احزاب کشور را اداره کنند، اولا در ایران حزب قدرتمند وجود ندارد و دوم اینکه ساختار سیاسی موجود به ما این اجازه را نمیدهد. به عقیده این تحلیلگران اصلاح قانون اساسی در شرایط فعلی بعید است و نمیتوان در این خصوص پیش بینی کرد.
