حسين گل گلاب فرزند ميرزا مهدي خان مصور الملك، نقاش و عكاس دوره قاجار، در سال ۱۲۷۴ ش در تهران به دنيا آمد. وي از سال ۱۲۹۸ تا ۱۳۰۷ ش تدريس علوم طبيعي در مدرسه دارالفنون را عهدهدار شد و دوازده جلد كتاب در رشته علوم طبيعي تأليف نمود. گل گلاب بعدها به […]
حسين گل گلاب فرزند ميرزا مهدي خان مصور الملك، نقاش و عكاس دوره قاجار، در سال ۱۲۷۴ ش در تهران به دنيا آمد. وي از سال ۱۲۹۸ تا ۱۳۰۷ ش تدريس علوم طبيعي در مدرسه دارالفنون را عهدهدار شد و دوازده جلد كتاب در رشته علوم طبيعي تأليف نمود. گل گلاب بعدها به معاونت دانشكده علوم و ادبيات منصوب گرديد و به دريافت درجه دكترا در رشته علوم نائل شد. وي از ۱۳۱۴ به هنگام تشكيل فرهنگستان ادب فارسي به سبب تخصص در معادليابي در رشتههاي علمي به عضويت پيوسته اين مؤسسه برگزيده شد و در ۱۳۱۵ به سردبيري فرهنگستان رسيد. دكتر گل گلاب همچنين به كار ترجمه و موسيقي علاقمند بود و چندين اثر از او در اين زمينه به جاي مانده است. وي موسيقي ميدانست و سرود هم ميساخت. او با انجمن موسيقي ملي در زمينه تصنيف و سرود همكاري داشت و از جمله سرودهاي ساخته شده توسط اين استاد ميتوان به «اي ايران اي مرز پرگهر» و «آذربايجان» اشاره كرد. از اين نويسنده و هنرمند آثار متعددي به جاي مانده كه تاريخ طبيعي، جغرافيا و گياهشناسي از آن جملهاند. استاد گل گلاب به هنگام فوت ۸۹ سال داشت.
تولد گابريل دانونزيو نويسنده شهير ايتاليايي
گابريل دانونزيو، در دوازدهم مارس ۱۸۶۳م در ايتاليا به دنيا آمد. وي پس از طي تحصيلات، مدت كوتاهي در مؤسسات انتشاراتي به كار پرداخت و پس از چندي درصدد برآمد تا نويسندگي را پيشه خود سازد. او نخستين ديوان اشعار خود را در ۱۶ سالگي انتشار داد و در سالهاي بعد ديوانها و رمانهاي ديگري منتشر كرد. دانونزيو مدتي نيز به روزنامهنويسي، نقادي هنر و تاريخ نويسي مشغول شد و در زمان جنگ جهاني اول، در مقام فرماندهي يك هنگ هوايى، چندين بار شهر ويِن را بمباران كرد. او همچنين پس از جنگ، براي اولين بار، اساس فاشيسم را كه خواهان برتريجويى ملي يا نژادي، اعمال زور و خشونت، رهبري استبدادي و برخورد شديد با مخالفان است، پي ريزي كرد. با اين حال، دانونزيو در كنار فعاليتهاي اجتماعي، سياسي و نظامي، به كارهاي ادبي هم اشتغال داشت و به شهرت رسيد. مشخصه بخش اعظم زندگي او، جسارت، لجام گسيختگي، احساساتيگري و بينظمي بود. او آينهاي در برابر طبيعت قرار نميدهد و هدف او كلاً زيبايىشناسي است. تمايل وي بيشتر به جلوه گر ساختن زيبايى است تا توصيف زندگي. زيبايى از ديدگاه دانونزيو عبارت است از زيبايى نفساني. او را به عمق احساس يا انديشه راهي نيست. دانونزيو در نمايشنامهنويسي، هيچ گونه توفيقي نيافته است زيرا نمايشنامههايش عملاً فاقد تحرك و بيش از اندازه ذهني است. با اين حال از وي داستانهاي متعددي برجاي مانده كه او را در شمار نويسندگان بزرگ قرار داده است و برايش شهرتي فراوان به ارمغان آورده است. آثاري همچون سرزمين دست نخورده، هوس و آتش از جمله كارهاي اوست كه شهرتي جهاني دارند. دانونزيو در نوشتههاي خود از نظم و نثر، انديشههاي ضدمذهبي داشت. از لحاظ شيوه نگارش، دانونزيو به كلمه ارزش زندگي ميدهد، كلمه شدت و حدّت زندگي را چنان بيان ميكند كه قدرت تخيّل تنها قادر به وصف آن نيست. شخصيت كم نظير او از استعدادهاي گوناگون برخوردار بود، اما به سبب بيپروايى در بيان و گستاخي در اظهار عقايد شخصي، غالباً مورد حمله معاصران قرار ميگرفت. دانونزيو را ميتوان در شمار نويسندگاني قرار داد كه بيش از هر چيز در اين فكر بودند كه زندگي شخصي و خصوصي خود را به صورت شعر و اثري هنري درآورند و از خود قهرماني شگفتانگيز بسازند. گابريل دانونزيو، سرانجام در بيستم سپتامبر ۱۹۳۸م در هفتادوپنج سالگي در نهايت شهرت جان سپرد.
