مهدی روحی – مدیر مسئول/ نماز جمعه تهران با شکوه خاص و با حضور مثالزدنی مردم به امامت رهبر معظم انقلاب که بعد از حدود ۸ سال در این جایگاه، قرار گرفتند، برگزار شد. ظرف همین یک روزی که از این ماجرا و سخنان و تأکیدات رهبری گذشت، تفسیرها و تحلیلهای زیادی نوشتند […]
مهدی روحی –
مدیر مسئول/
نماز جمعه تهران با شکوه خاص و با حضور مثالزدنی مردم به امامت رهبر معظم انقلاب که بعد از حدود ۸ سال در این جایگاه، قرار گرفتند، برگزار شد. ظرف همین یک روزی که از این ماجرا و سخنان و تأکیدات رهبری گذشت، تفسیرها و تحلیلهای زیادی نوشتند و هر کسی با توجه به زاویه نگاه خود، این خطبهها را ارزیابی کرد و ما قصد تکرار مکررات دیگران را نداریم اما بر ضرورت توجه جمعی بر یک نکته، اصرار داریم و آن وحدت و هماهنگی بین «مردم با مردم»، «مسئولان با هم و با مردم» است.
رهبری انقلاب در سخنان خود نکات بسیاری را صادقانه و صریح گفتند و ما قصد پرداختن به آنها را نداریم اما آنچه که بسیار مهم و محوری بود شرایط حساس و خاصی بود که کشور و مردم با آن مواجه هستند و اگر انتخابات روز جمعه دوم اسفند را به آن اضافه کنیم، به این نتیجه میرسیم که خطیر بودن آن چند برابر برجسته میشود اما راه درمان و مدیریت این وضعیت در چیست؟
باور ما این است که تنها راه برونرفت از این شرایط حساس «وحدت، انسجام و همگرایی» است. این وحدت و انسجام باید چند گام فراتر از «تعارف و تکلّف» باشد و از مرحله حرف و سخن عبور کند و در عمل خود را نشان دهد، وگرنه در مرحله سخن، هیچ کس با وحدت و همگرایی و نقش آن در ثبات و آرامش سیاسی و اجتماعی کشور مخالفتی ندارد اما مشکل در «عمل حولِ محور وحدت» است که از نگاه ما باید در سه سطح، مورد توجه باشد؛
نخست؛ وحدت و همراهی «مردم با مردم»:
در شرایط حساس امروزی که به تعبیر ریاست جمهوری ما در میانه یک جنگ اقتصادی هستیم، یکی از نکاتی که نباید از آن غفلت کرد این است که مردم، شعبهشعبه و گروهگروه نشوند و علیه هم جبهه نگیرند. ایجاد تفرقه و جدایی بین مردم با هر انگیزهای که باشد موجب تحلیل رفتن قوا و قدرت آنان میشود و در نهایت، مخالفان و دشمنان این ملت به هدف خود میرسند. امروز بیش از هر زمانی، به این نیاز داریم که مردم به رغم وجود اختلافات متعدد در مسائل سیاسی، فرهنگی و قومیتی، مانند صفی واحد در کنار هم باشند و یقین بدانند قدرتی که با «در کنارِ هم بودن» به دست میآورند بزرگترین نیروی بازدارنده در مقابل دشمنان است. نباید نیروهای اجتماعی جامعه، مقابل هم صفآرایی کنند و نسبت به هم توهین و هتاکی روا دارند.
دوم؛ وحدت و همراهی «مسئولان با هم»:
این روزها بسیار دیده میشود که بعضاً سران قوا و برخی نمایندگان و حتی وزرا در برخی موضوعات مهم با هم همراه نیستند و این ناهماهنگی موجب میشود مواضعی متضاد اتخاذ کنند و کار به سطح رسانهها کشیده میشود و در انتها نیز نتیجه و حاصلی از این «پراکندهگوییها» به دست نمیآید. توقع ما از مدیران ارشد کشور و سران قوا این است که درک درستی از شرایط حساس کشور داشته باشند و بر سر موضوعاتی که به سرنوشت «جمهورِ مردم» مربوط میشود، جدل نکنند. مشاهده این روحیه در بین مدیران ارشد نظام هم دشمن را شاد میکند و هم بذر یأس و نومیدی بر سر جامعه میپاشد. یکی از مصادیق این بند به احراز نشدن صلاحیت حدود ۹۰ نماینده فعلی مجلس شورای اسلامی و همچنین بسیاری از چهرههای نامدار در استانهای مختلف است که وابستگی به یکی از طیفهای سیاسی داشتهاند، امری که واکنش رییس جمهوری و بسیاری از دلسوزان را بههمراه داشت. بدیهی است سخن ما شامل آن دسته از افرادی که به دلیل اتهامات مالی و اخلاقی رد صلاحیت شدند نیست اما صلاحیت کسانیکه با شائبه سیاسی حذف شدند باید تجدید نظر صورت گیرد تا هم شاهد برگزاری انتخاباتی با نشاط باشیم و هم شاهد اختلاف نظر در این سطح میان مدیران ارشد نظام نباشیم.
سوم؛ وحدت و همراهی «مدیران با مردم»:
مهمترین بُعد وحدت و هماهنگی و همراهی به این سطح مربوط است. مدیران باید با مردم همسو باشند به این معنا که هر نوع اظهار نظری از سوی مردم ولو مخالف را «سیاهنمایی» و تبلیغات منفی تلقی نکنند و برعکس ضمن پذیرش و قول بررسی، تلاش کنند نسبت به رفع آن اقدام کنند. شکاف بین مردم و مدیران، حاصل و نتیجه همین «ناهمراهی» است. اگر مدیران این همراهی و هماهنگی با مردم را داشته باشند، بهرغم وجود مشکلات بسیار، هرگز تصور جدا بودن مردم از حاکمیت ایجاد نمیشود.
نکته پایان اینکه امروز بیش از هر زمانی در این چهل سال، نیاز داریم در کنار هم باشیم و خود را «ید واحد» ببینیم و به این باور برسیم که مشکلات سیاسی و اقتصادی پیشآمده، متعلق به همه ماست و با مشارکت همه ما با هم و در کنار هم رفع و حل خواهد شد.
