وزیر راه و شهرسازی با اشاره به ضرورت ساماندهی مسیر منطقه گردشگری کویر مرنجاب گفت: این جاده در حوزه راه های این وزارتخانه قرار خواهد گرفت. محمد اسلامی افزود: در نتیجه هماهنگی ها، قرار شد تا در ابتدا با محوریت فرمانداری این شهرستان و همکاری معدن داران منطقه، این مسیر به جاده گردشگری تبدیل شود. […]
وزیر راه و شهرسازی با اشاره به ضرورت ساماندهی مسیر منطقه گردشگری کویر مرنجاب گفت: این جاده در حوزه راه های این وزارتخانه قرار خواهد گرفت.
محمد اسلامی افزود: در نتیجه هماهنگی ها، قرار شد تا در ابتدا با محوریت فرمانداری این شهرستان و همکاری معدن داران منطقه، این مسیر به جاده گردشگری تبدیل شود.
وی بیان کرد: پس از ساخت جاده گردشگری مرنجاب، این مسیر در چارچوب وزارت راه و شهرسازی قرار خواهد گرفت تا اقدام های آتی از سوی این وزارتخانه صورت گیرد.
وزیر راه و شهرسازی اضافه کرد : پیگیری هایی صورت گرفته است تا فوریت های پزشکی هم در این مسیر مستقر شود تا در نهایت یک جاده غیر آسفالته و ایمن ساخته شود چرا که تکمیل جاده مرنجاب موجب کاهش تلفات انسانی و حتی فرهنگی خواهد شد و عبور و مرور خودروها هم بهتر صورت خواهد گرفت.
وی تصریح کرد : منطقه کویر مرنجاب دارای جاذبه های بی مانندی است که ظرفیتی برای جذب گردشگران ایجاد کرده که باید پیوست فرهنگی داشته تا فرصت آفرین باشد.
اسلامی اولویت وزارت راه را تکمیل طرح های نیمه تمام برشمرد و افزود: همه تلاش ما این است تا طرح های در دست اجرا و نیمه تمام به سرانجام برسد.
وزیر راه و شهرسازی گسترش زمینه حضور خیرین در امور راه و شهر سازی کشور را ضروری دانست و تاکید کرد: پیوند بین مردم و مسوولان موجب محرومیت زدایی و عمران و آبادانی هر چه بیشتر کشور می شود.
چند متر مکعب عشق به نام «سقاخانه»
کاسه نقرهای زنجیر شده به میلهی فلزی را پرآب میکند، چند جرعه مینوشد و «یاحسین» میگوید، به لبهی سقاخانه تکیه میدهد و زیر لب خدا بیامرزی برای بانی این مکعب سبز میفرستد و قدمزنان دور میشود. این داستانِ هر روز و هر شب محلههای قدیمی و مردم آنهاست؛ طلب مغفرت برای بانیهای پرعیارترین نقاط شهر، یعنی سقاخانههایی که بیهیچ چشمداشتی لبهای تشنه را سیرآب میکنند. شاید به همین منظور بوده که دستکم از دورهی آلبویه، با پا گرفتن مراسمهای عزدارای حسینی، سقاخانهها هم در کوی و برزنها و بعضا در کنار مساجد پا گرفتند تا این چند متر مکعب عشق گوش شنوای حاجات و نذر همان مردم باشد.
و حالا بعد از گذشت بیش از هزار سال، امروز عملکرد این مکانها یعنی روش سیراب کردن مردم تغییر کرده. به جز آنهایی که امروز یا کاملا از بین رفتهاند یا فقط یک کتیبه و پنجرهی فولادی بر پیکرشان جا خوش کرده است، هنوز هستند سقاخانههایی که با وجود قدمت زیادشان وظیفهی اصلی خود را فراموش نکردهاند، آنهایی که مأمن شمع و اشکِ عزاداران حسین (ع) در شام غریبانند.


















































































































































































































